hikkə ilə mənə səsini qaldırdı:

– Nə forslanıb oturmusan burda? Şah qızısan də sən, sənə söz deyə bilmərik… Görmürsən ərin yoldan gəlib? Dur gəl, maraqlan nə yeyib-nə içir! Acdır, susuzdur? Yanına düşüb gəlməyi, qoynuna girməyi bacardığın kimi, qulluğunda da dur! Qalx ayağa görüm! Gözünün suyunu az axıt bu evdə! Gedib atan evində istədiyin qədər ağlarsan! – Tərs-tərs məni süzdü. Gəldiyi qaydada da çıxıb getdi.

Mən özümü toplayıb mətbəxə keçdim. Elşad yemək yeməyəcəyini ağızucu xəbərdarlıq etdiyi üçün onun istəyinə görə çay dəmlədim. Masanı hazırlamağa başladım. Elşad salonda divanda əyləşmişdi. Hər iki əliylə başını tutub səssiz dayanmışdı. Bu vaxt evə gələn İlkin onu görüb sevindi.

– Elşad?.. Nə yaxşı gəlmisən! – İrəli gedib onu qucaqladı.

Elşad qardaşını bağrına basdı. Eyni zamanda da onun sualını cavablandırdı:

– Bir-iki saatlıq gəlmişəm. Bir azdan qayıdıram. Komissarlıqda bir balaca işim vardı. Hospitala da getməliyəm. Dedim gəlmişkən, yolüstü evə də baş çəkim. – Elşad qardaşı ilə danışsa da düyünlənmiş qaşlarının altından anasını, onun hərəkət və davranışlarını izləyirdi.

– Əcəb eləmisən! – İlkin əlini onun kürəyinə vurdu. – Özün necəsən? Xidmət edə bilirsiz Vətənə?

– Özüməm də… – Bütün fikri anasında olan Elşad onun soyuqluğuna, ögey münasibətinə etiraz əlaməti olaraq narazılıqla başını buladı.

– Özünə fikir ver. Qalanı düzələndir. – İlkin fərəhlə qardaşını süzdü.

Bir qədər sonra Elşad yola düşməzdən əvvəl, vidalaşmaq üçün otağımıza, mənim yanıma gəldi.

Gəlib məni belə görməsi onu çox narahat etmişdi. Gəldiyinə peşman olmuşdu.

Ağır addımlarla mənə yaxınlaşıb, taxtın kənarında yanımda əyləşdi. Saçlarımı əliylə qulağımın ardına keçirib, mehr-məhəbbətlə məni süzdü.

– Sakitləşdin?

Dillənmədim. Elşad başımı köksünə sıxdı. Saçlarımdan öpüb, yubanmadan ayağa qalxdı.

– Getməliyəm. Uşaqlar məni gözləyir. Özünə yaxşı bax!

Qapıya yaxınlaşdı. Dönüb bir də mənə baxdı. Bu baxışda məndən qətiyyən ayrılmaq istəməyən, amma məcbur