r qalan bir adamın çarəsizliyini gördüm. Qapını açıb getmək istəyəndə tez yerimdən qalxıb ona tərəf getdim. Qolundan yapışıb, yalvarış dolu bir səslə dedim:

– Məni də özünlə apar.

İndi artıq o vəziyyətdə idim ki, burda onun anasıyla qalmaqdansa, Elşadla bir yerdə yaşamağı qəbul edirdim. Elşad duruxdu. Çaşbaş halda:

– Necə aparım səni, əvvəlcə ev tutmaq lazımdır, – dedi.

Mən tez həyəcanla dedim.

– Özün harda qalırsansa, ora apar.

– Biz o evdə iş yoldaşlarımızla birgə qalırıq. Hərə bir yerdən gəlmədir. Beş kişinin içinə hara aparım səni? – Qaşları çatıldı. – Özün də bir fikirləş də… Düzgün işdir bu? Gərək əvvəl məsləhətli bir yerdə ev axtarıb-arayım… Onsuz da burda qalan deyilik. Bir az səbirli ol.

– Mənə bəhanə gətirmə! – Hirslə üzünə baxdım. – Açıq de ki, mane olaram da sənə! Gözəlçələrinlə görüşlərinə! Burda qalsam yaxşıdır! Əl-ayağına dolaşmayım!

– Məsləhət bilmirəm. Biləndə gedəcəksən! – O, səbri tükənmiş halda, özü də hiss etmədən səsini qaldırdı.

Acı istehza ilə onu süzüb, dedim:

– Məndən olsa sənin üzünü də görmək istəmirəm! Amma neyniyim… Çarəm yoxdur!

Elşad gərginliklə məni dinləyib, dodaqlarını yenə adəti üzrə bir-birinə sıxdı, fısıldadı. Mən onun susmasını fürsət bilib, ürəyimi boşaltdım:

– Bilirsən nə var? Özünü yola vurub, hər həftə bu qədər uzaq yolu boş yerə gəlmə! Məndən sənə xeyir yoxdur! Başını orda da qata bilərsən! Maşallah, səni darıxmağa qoymayanlar çoxdur! Mən sənə ehtiyatda saxladığın oyuncağın deyiləm!

Elşad bu sözlərimə bir az da gərildi. Amma heç bir söz demədən otaqdan çıxdı. Ağlaya-ağlaya qaldım…

***

Elşad əsəbi addımlarla salona çatanda anasını divanda oturub kefikök halda televizorda konsert proqramını izlədiyini gördü. O, Elşadı görər-görməz televizorun səsini qaldırdı. Salonu oynaq musiqi səsi bürüdü. Onun belə etməsi qanının qara vaxtında Elşadı daha da hiddətləndirdi. Dişlərini bir-birinə sıxdı, yumruğu özündən asılı olmadan düyünləndi. İstədi dillənib bir söz desin, İlkin qoluna girib