onu evdən çıxartdı, sakitləşdirməyə çalışdı.

Küçəyə çıxanda Elşad qardaşına:

– Onu sənə tapşırıram! – dedi. Əsəbini qovmaq üçün əliylə üz-gözünü ovuşdurdu. – Gedirəm, fikrim qalacaq burda…

– Arxayın ol.

– Evdə vəziyyətə nəzarət elə. Sakitlik olsun. Onsuz da əsəblərim gərgindir, İlkin. Yorulmuşam…

– Narahat olma.

– Bilirəm ki, anam onu incidir… Şəkk-şübhəsiz bilirəm! Qız özü deməsə də, mən uşaq deyiləm. Hamısı mənim ucbatımdandır! Xahiş eləyirəm səndən, İlkin, imkan vermə çox irəli getsin.

– A kişi… Yolundan qalma də… Rahat ol! – İlkin gülümsəyib qardaşını bir daha əmin etdi. – Sağ-salamat! Yaxşı yol!

Bir qədər sonra Elşad artıq şəhərə doğru yol gedirdi. Maşında onunla gəlmiş iş yoldaşları deyib-gülür, zarafatlaşır, maşındakı musiqi səsindən qulaq tutulurdu. Amma Elşad bu qədər səsin heç birini eşitmirdi. Evdə qarşılaşdığı mənzərə onu alt-üst etmişdi. Barmaqlarıyla düyünlənmiş qaşlarının ortasını sıxıb, səssiz dayanmışdı. Bir əli sükanda, gözü uzanıb gedən yolda olsa da fikri evdə qalmışdı. Mələyin səsi qulaqlarından çəkilib getmirdi. “Məni də özünlə apar!”

Hərbiçilərdən biri Elşadın durğun əhvalını görüb, səbəbini öyrənmək üçün ona sataşıb, zarafatlaşmaq istədi.

– Təzə bəy… Nolub? Bakıya az qalmışıq, sənin hələ səsini eşitməmişik.

Elşadla yanaşı oturmuş başqa biri çiyninin üstündən arxaya – həmkarına göz vurdu.

– Darıxdı da yəqin. İşiniz yoxdur.

– Ə, bunun təzə bəyliyi çoxdan keçib. Onun indi ata olmağa hazırlaşan vaxtıdır. Hələ gecikib.

Gülüşdülər. Elşad söhbətin ondan getdiyini bilsə də, özünü eşitməzliyə vurmuşdu. Zarafat edəcək, zarafat götürəcək halda deyildi. Amma yoldaşları onu danışdırmağı qarşılarına sanki məqsəd qoymuşdular.

– Yoldaş leytenant… – Hərbiçi onun çiyninə toxundu. Elşad könülsüz-könülsüz çiyninin üstündən geriyə, arxa oturacaqda oturmuş yoldaşlarına baxdı. Oğlanlar bunu görcək bir ağızdan ona irad tutdular:

– Ə, bir səsini çıxart da! Bahoo!..

– Nə qəm dəryasına batmısan, a kişi!

–