– Sevdiyindən ayrı düşən bir sənsən bəyəm? Bizim canımız daşdan-dəmirdən deyil ki…

Elşad ağır-ağır başını bulayıb, yenidən qabağa baxdı. Onlarlarla həmsöhbət olmadı. Arxada oturan hərbiçilərdən biri yenə ona səsləndi:

– Bura bax, nə vaxt yığışırıq şad xəbərin qonaqlığına? Vaxt ötür e… Tərpən!

Elşad bu sözdən sonra yanında oturmuş hərbiçi yoldaşının təbəssümlə gözucu onu süzdüyünü gördüsə də, səsi çıxmadı. Arxadan oğlanların yenə zarafat dolu səsi duyuldu.

– Sənin tayların çoxdan ata olublar. Bizə əsgər lazımdır e, brat!

– Mən səni heç belə passiv bilməzdim. Ümidlərimi puç elədin! Eeehh!

– Bir az səbirli ol. – Elşad ciddi-ciddi, amma kinayə ilə dedi. – Bakıya çataq, şəxsən sevindərəcəm səni!

Hərbiçi yoldaşları onu cırnadıb danışdırmağa nail olduqları üçün, Elşadın sözünə qəhqəhə çəkdilər.

(Ardı var)

MüəllifFiruzə