Aradan bir neçə ay keçdi…

Qayınanam artıq hər fürsətdə məni acılayıb incidir, gün vermirdi. Səsimi çıxarmayıb dözsəm də, bunu Elşada bildirməsəm də, geridə qoyduğumuz bu 8 ayda artıq cana doymuşdum. Bütün günü yorulub əldən düşənədək onun tapşırıqlarını yerinə yetirdiyim halda, o, yenə də məndən narazı idi. Onun alçaldıcı, təhqiredici, həqarət dolu sözlərini eşitməkdən təngə gəlmişdim. Yaxşı bilirdim ki, məni bezdirib evdən getməyimə çalışır. Elə ki Elşad şəhərdən gəldi, qapıdan içəri girdi, quzuya dönürdü. Elşad evdə olanda mənə heç vaxt dillənib bir söz deməzdi. Amma o ki evdən çıxdı, qara günlərim başlayırdı.

Hər şey İlkinin gözü önündə baş verdiyi üçün bəzən o, anasının haqsızlıqlarına dözmür, irad bildirirdi. Ümumiyyətlə bu evdə məni hər kəsdən, lap Elşadın özündən belə müdafiə edən yeganə insan İlkin idi. Yanıb yaxıla-yaxıla anasına belə deyirdi:

– Niyə incidirsən bu qızı? O da kiminsə balasıdı e… hər şeydən əvvəl o, sənin gəlinindir. Bu ailənin bir üzvüdür. Elə et ki, Allaha da xoş getsin! Oğlun onu sənə əmanət edib gedib. Belə muğayat olursan?

Qayınanam oğlundan bunları duyanda ağzından od püskürürdü:

– Mənim o adda oğlum yoxdur! Ata-anasını saymayıb əzib keçən oğul mənə lazım deyil! Əmanəti də başına dəysin! Özbaşına necə gedib alıbsa, zəhmət çəksin, özü də qorusun! Aparıb harda saxlayır, saxlasın! Hələ sevinsinlər ki, yanına salıb gətirəndə ikisini də qovmadım. Bu qədər vaxtı evimdə yer vermişəm. Görəndə elə bilirəm başımdan aşağı qaynar qazanla su ələnir. İnşallah, bu elədikləri çıxacaq qabaqlarına. Onda biləcəklər mən nələr çəkmişəm!

– Hmm… Mən, deyəsən, subay qalası olacam! Səni belə görürəm, evlənməkdən vaz keçdim! – İlkin kinayə ilə deyirdi.

Arvadı bir az da od götürürdü. Məzəmmətlə oğlunu süzüb deyirdi:

– Arvad almaq asandır e… Onu saxlamaq, qorumaq çətindir. Hər kişinin işi deyil! Gərək dörd gözün olsun, dörd qulağın. Sonra beş kişinin içində başı dik gəzə biləsən!

– Bu nə sözlərdir danışırsan?! – İlkin narazılıqla