b qırılarkən, özünün qəlbinin parçalanmasının, səsini də eşidə bilməkdi. Keçmişi silmək olmur. İzi daima bir yanıq ləkəsi kimi, insanın yaddaşının bir qırağında qalır. Əgərki keçmişi silə bilsəydik, elə bir gücə sahib ola bilsəydik, hər kəs yetəri qədər xoşbext ola bilərdi.. Amma bu mümkün deyil.. Ona görədə reallığa davam! 
Sənan yaxın olan, bu təmasdan sanki kitlənmişdi. Məryəm isə daha çox əsəbləşmişdi "Eşitmirsən Sənan məni!" deyib səsinin tonun qaldırdı. Sənan "Eşidirəm.." deyib Məryəmdən uzaqlaşıb "Məryəm..."dedi. Məryəm 'nə deyirsən?'anlamında Sənana baxdı. Sənan "Peşmanam... Bilirəm bu hec nəyi dəyişdirməyəcək, amma bağışla məni Məryəm... 3 aydan sonra qızımız dünyaya gələcək.. Ona atalıq sənə yoldaşlıq etməyimə icazə ver.. Mən sənidə qızımızda çox sevirəm.."dedi bütün peşmançılığını, səsinin titrəyişi və gözlərinin dolması ilə bildirirək. Məryəm isə eşitdiyi bu sözlərin qarşısında, güclədə olsa yutqundu.. Boğazında bir düyüm yarandı.. 'Gec qalmadımı bu sözləri söyləməyə..?' Məryəm "Qızımızmı...? Qızım! Mənim qızım mənimmm!"deyib hirslə yuxarı çıxdı.

Bölümün Sonu