bir ədayla üzümə sıçratdı. Və mənim gözlərimi qırpıb, tərs-tərs baxmağım ona ləzzət elədi. Mən bardağı suyla doldurub ona uzatdım.

Elşad dəsmalı asılqandan asaraq:

– Ay sağ ol! – deyib, suyu içməyə başladı.

Baxışlarımı qaldırıb diqqətlə onu izləyirdim. Sanki gözlərimin önündəki pərdə yavaş-yavaş qalxmaqda idi və mən aylardan bəri ərdə olduğum bu oğlanı indi kəşf etməyə başlayırdım. O, mənim ona zillənmiş baxışlarımı tutubmuş, bardağı qaytaranda qıyqacı məni süzüb, soruşdu:

– Nə isə demək istəyirdin? Sözlü adama oxşayırsan…

Mən fikirdən ayrılıb:

– Nə? – deyə karıxmış halda ona baxdım. O, gülümsündü. Qolumdan tutub məni yanına çəkdi:

– Nə isə son vaxtlar havam yenə çatmır. Nəfəs ver görüm! – deyib, çənəmdən yapışdı. Həmin o nəfəskəsən öpüşüylə bərk-bərk öpdü. Bu dəqiqə anası görəcək deyə canımı qorxu aldı. Amma onun heç nə vecinə deyildi. Onu zorla özümdən uzaqlaşdıranda məni qıcıqlandıra-qıcıqlandıra:

– Hə, indi özümə gəldim! – dedi. Sonra baxışlarıyla evi göstərib anasını işarə etdi. – Məndən sonra atəşkəs pozulmayıb? Necə keçib günün? Məruzə elə görüm necəsən? Şəxsi vəziyyətin…

– Atıb getdiyin kimi! – eyham vurdum.

Təəssüf hissi ilə məni süzüb:

– Mən səni heç vaxt atmaram! Nahaq söz danışma! – dedi. – Gündə bəlkə yüz dəfə xəbər alıram səni İlkindən. Sən qədirbilməzi!

Bu vaxt telefonuna zəng gəldi. Elşad telefona baxanda zəngin kimdən gəldiyini görüb üz-gözünü turşutdu. Hətta bir qədər gərgin göründü. Cavab vermədən zəngi rədd etdi. Birdən gözü mənə sataşdı. Mənim telefona necə tutqun ifadə ilə baxdığımı gördü. Araya söz saldı:

– Sabah dostumun toyudur. Duşa girim, hazırlanım. Bir azdan uşaqlarla onlara gedəsiyik.

Məsələ mənə indi aydın oldu. Deməli, buna görə bir gün əvvəl gəlib.

Telefona yenə zəng gəldi. Uzun-uzadı çalsa da Elşad cavab vermədi.

Mən nə qədər üzə vurmaq istəməsəm də bacarmadım. Hiddətlə üzümü çevirib pilləkənlə yuxarı qalxdım. Zəng hələ də çalırdı. Elşadın isə gözü məndə qalmışdı. O, nə fikirləşdisə