u baxışlar əslində məclis başlayandan Elşadı izləmişdi, amma Elşad bunun fərqində olmamışdı.

Onu görəndə, onunla baxışları toqquşanda Elşadın başından aşağı qaynar su ələdilər sanki. Dostlarına tərəf çevrilsə də üzü tutqun bir ifadə aldı. Yumruğunu Rüfətə olan qəzəbi ilə düyünlədi. Natiq onun bir anda dəyişən əhval-ruhiyyəsinə diqqət edib, soruşdu:

– Noldu?

– Heç! – desə də, Elşad artıq özündə deyildi. Bütün fikri Rüfətin yanında ilişib qalmış, dişini-dodağını bir-birinə sıxıb durmuşdu. Natiq dostunun cavabına inanmasa da, daha üstünü vurmadı.

Toydan çıxandan sonra da Elşad sükan arxasında hələ də Rüfət barədə düşünürdü. Onun hərəkətini, baxışlarını gözünün önünə gətirdikcə barmaqları gərginliklə rulu sıxırdı. Sürəti artırıb, musiqiyə səs verdi. Artıq heç kim barədə düşünmək istəmirdi. Bircə Mələyin yanında olmasını istəyirdi. Odur ki, evə can atırdı.

Doğulub-böyüdüyü rayonun işıqlara qərq olmuş mərkəzi küçəsiylə tam sürətlə yoluna davam etməkdə idi.

Evə gəlib çatanda Mələk çoxdan yuxuya getmişdi. Oyatmağa qıymadı. Yatağa uzanıb bir xeyli ona baxdı. Sonra nə vaxt yuxuya getdiyini özü də bilmədi.

(Ardı var)
MüəllifFiruzə