GÜNLƏR SONRA…

Cümə günü, axşamçağı idi.

Darıxırdım.

Həyətə enib skamyada əyləşmişdim. Bir qədər keçmişdi ki, darvazanın önündə maşın dayandığını hiss etdim. Açılan qapı səsinə başımı qaldırdım.

Gələn Elşad idi. Yenə hərbi geyimdə.

Onu görəndə sevincək nə vaxt ayağa qalxdığımı belə bilmədim. Ürəyim həyəcandan yerindən çıxacaq sandım. Öz hərəkətimə Elşad bir yana, özümdən də utandım. O da mənim necə həyəcanlandığımı görmüşdü. Dodağı özünəməxsus bir ədayla qaçdı. Axrıncı dəfə aramızda olanlardan sonra ona dediklərimçün yəqin bu həftə gəlməz sanırdım. Amma o, gəlmişdi və həyətə girsə də, yerindən tərpənmədən həmişəki məğrur baxışıyla mənə baxırdı. Nəhayət, hansısa bir qüvvə onun donunu açdı. Ağır addımlarla mənə doğru gəldi.

Əlimin-ayağımın titrəməsini saxlaya bilmirdim.

Gəlib düz qarşımda dayandı. Zəndlə gözümün içinə baxıb:

– Salam, gözəl qız! – dedi.

Mən həmişəki kimi onun nüfuzedici baxışları qarşısında yenə dillənə bilmədim, başımı yüngülcə tərpədib salam verdim. Elşad əlində tutduğu hərbi papağı başıma qoydu. Ardınca da yəqin ki, bir qədər əvvəl soyunub çiyninə atmış olduğu kiteli mənim çiynimə saldı. Sonra bir anlıq məni başdan-ayağa süzüb, fərəh hissi ilə dedi:

– Əcəb yaraşdı. İndi oldun əsl hərbiçi qadını! Gərək bir dəstini də səninçün alım. Hərbi nizamnaməni də öyrədərəm sənə. Birlikdə qulluq edərik! – deyib, alnımdan öpdü.

Mən onun geyiminin içində bir az da sıxılıb büzüşdüm. Əynimdən çıxarıb asılqandan asdım.

O isə suyu açıb əl-üzünü, boyun-boğazını yumağa başladı. Eyni zamanda da mənə eşitdirdi:

– Yaman istidir. Rayon od tutub yanır. O zərif əllərinlə bir sərin su gətir içək, gözəl qız. Yandı ciyərimiz! Ürək heç! Ürək onsuz da həsrətindən odlanıb, cananım!

Mən onun bu şairanə danışığına üzümdə yaranmış təbəssümü güclə boğaraq dərhal eyvana qalxıb, qrafin dolu soyuq suyu bardaqla birlikdə götürüb geri qayıtdım. Elşad əl-üzünü silmək üçün dəsmalı məndən alanda barmaqlarının ucundan süzülən su damlalarını özünəməxsus