keçmir......Əksinə hər gün böyüyür......Ar
tıq necə başa çıxacam bilmirəm......G
ücsüzləşirəm......Darıxıram sənsiz.....Geri dönməkdən başqa çarəm qalmadı.....Geri dönəcəm......Ən çox da oğlumuz üçün dönməliyəm.....Bağışla məni.....Səni sevirəm.
Gənc adam cümləsini bitirib baş barmağı ilə sol gözündə ki,damlanı yox etdi. Gözəl Hüsnasının məzar daşındakı şəklni öpüb dua etdi. Daha sonra Hüseyinin əlindən tutub arxasına baxa baxa ordan uzaqlaşdı......
Həsən gözlərini açıb ətrafa boylandı. Bu nə idi belə? Necə kabus idi? Səhər-səhər çox qəribə yuxu görmüşdü sanki həqiqət idi. Yerindən sıçrayıb pəncərə önünə keçdi. Hüsnası hələ də aparatlara bağlı şəkildə yatırdı. 2 gün olmuşdu........Hüsnanın vəziyyətində heç bir dəyişiklik yox idi. Hələ də bir mələk kimi yatırdı. Dodaqları yana qıvrıldı gənc adamın. Onun həyat yoldaşı bu solgun halda belə çox gözəl və çox məsum görünürdü. Alnını şüşəyə dayayıb gözlərini sıxdı.
-Etmə mənə bunu........Bu qədər günahla baş-başa qoyma məni........Mən o,uşağın heç bir sualına cavab verə bilmərəm. Etmə yalvarıram.....
...Gördüm mən. Gələcəkdə onun məndən hesab soruşan gözlərini gördüm. Günahkar olduğumu,sənə çox acı çəkdirdiyimi hayqırırdı gözləri. Mənə bunları yaşatma Hüsnam yalvarıram aç gözlərini.
Çiynində hiss etdiyi əl ilə tələsik yanağını qurulayıb geri döndü. Səlim bəy məyus gözlərini ona zilləyib dilləndi.
-Oğlum,pərişan görünürsən. Keç otur.
Həsən dinmədən oturacağa oturub başını arxaya atdı.
-Sən oğlunu görməyə niyə getmirsən?
Həsən çiyinlərini çəkməklə yetinmişdi çünki verəcək cavabı yox idi. 2 gündə körpəsini görməmək üçün əlindən gələni etmişdi.
-Oğlum,onun heç bir günahı yoxdu. O,dünyanın ən məsum insanıdı.
-Bilirəm amma əlimdə deyil.
Ortaya dərin bir sükut çökmüşdü. Səlim bəy nə deyəcəyini Həsənə necə təskinlik verəcəyini bilmirdi.
-Oğlum,iki gündür pərişan oldun.......Evə get bir duş al üstünü dəyiş biraz dincəl sonra gəl.
-Olmaz mən Hüsnayı tək qoya bilmərəm.
-Tək deyil mən burdayam. Məni dinlə,götür