ə başladı. Həsən və Hüsnaya yaşatdıqlarından dolayı çox utanmışdı. Yerə əyilib əlini Həsənin çiyninə qoydu.
-Bu cür məhəbbət qarşısında bütün bəddualar aciz qalır. Həm anaların qarğışı tutmaz ki.
Həsən ayağa qalxıb dölmüş gözlərini Zahidə xanımın üzündə sabitlədi.
-Tutmazmı?
-Tutmaz........Sənin sevgin onu sənə qaytaracaq. Mən bundan əminəm.
Həsən dinmədən başını razılıq mənasında yelləyərək ordan uzaqlaşdı. Xəstəxanaya geri döndüyündə hava qaralırdı artıq. Birbaşa yeni doğulmuş körpələrin olduğu şöbəyə yaxınlaşdı. Pəncərədən izlədi bir müddət oğlunu. 2 gündür gəlmədiyi,ondan qaçdığı üçün lənət oxuyurdu özünə. Necədə məsum idi eynən anası kimi.
-Niyə burdan izləyirsiz? Mənimlə gəlin.
Tibb bacısını sözlərindən sonra Həsən səssizcə onun arxasınca addımlayıb qapıda dayandı. Tibb bacısı körpəni götürüb Həsənə yaxınlaşdı.
-Mən necə tutacam çox balacadı.
-Narahat olmayın. Siz hələ açın qollarınızı.
Həsən onu qollarına aldığı an içində o qədər qəribə hisslər yaranmışdı ki,gözləri dolmuşdu.
-Bağışla oğlum bağışla məni,hər şey üçün bağışla məni.
Körpə qımıldanmağa başladığında Həsən tamam özünü itirmişdi.
-Narahat olmayın sadəcə atasını tanımağa çalışır.
Tibb bacısının sözləri onu sakitləşdirmişdi.
-Onu anasın götürmək istəyirəm.
-Bunu həkimlə danışmalısız.
Həsən həkimlərlə danışıb razılıq aldıqdan sonra oğlu ilə bərabər Hüsnanın otağına daxil oldu. Çarpayının yanın qoyulmuş oturacağa oturaraq Hüsnanın əlindən tutdu.
-Hüsnam bax kimlə gəldim........Oğlumuzla. Aç gözlərini yalvarıram........Mən anasız böyüdüyüm üçün qəlbim kin və nifrətlə dolu idi. Onu sən böyüt ki,oğlumuzda mənim kimi kinli biri yox məhz anası kimi sevgi dolu olsun. Bunu ancaq sən bacararsan,bizi güclü ailə etməyi tək sən bacararsan..........Biz səni gözləyirik,oğlumuzda məndə qapıda səni gözləyirik.
Həsən cümləsini tamamlayıb getmək istərkən Hüsnanın tutduğu əlini yavaşca tərpətdiyini hiss etdi. O qədər sevinmişdi ki,qışqırmamaq üçün özünü zorla