tuturdu.
-Hüsna.........Bilirdim........Bilirdim..........Bizi tək qoymayacağını bilirdim.
2 il sonra.
Həsən evin qapısını açıb içəri daxil oldu. Mətbəxdən gələn qoxular evi sarmışdı. Mətbəxə keçib 2qollarını başı yeməyi qarışdırmağa qarışan Hüsnasının belinə doladı.
-Həsən.
-Aycan Həsəni Hüsnası.
-Xoş gəldin canım. Əllərini yu,süfrəyə əyləş yemək hazırdı.
Həsən əllərin yuduqdan sonra masaya əyləşdi.
-Hüseyin hanı?
-Anan dedi sabah Bakıya gedəcəksiz çox darıxacam bir neçə saat bizdə dursun. Çox qalacayıq?
-Yox gözəlim. Elmirin nişanını yola verək qayıdarıq işlərim var.
-Lap yaxşı. Unutmayaq canım Eldənizlə Səkinənin uşağını görməyə getməliyik.
-Unutmadım ağlımdadı.
-Malikin evinə də nəsə almalıyıq.
-Ona niyə?
-Necə yəni niyə? Toydan sonra yeni evə köçdülər. Biz ilk dəfə gedəcəyik əliboş olmaz.
-Düzdü.......Mən gedim Hüseyini gətirim darıxdım.
-Yaxşı canım.
Həsən evdən çıxıb küçədə irəllərkən 2 il də yaşadıqlarını düşündü. Hüsna sağaldıqdan sonra doğulub-böyüdüyü kəndə geri dönmüşdü. Nənəsindən qalan torpağı geri almış və ev tikdirmişdi. Sadəcə iki otağını təmir edib orda yaşamağa başlamışdılar. Təbii ki,bütün bunları təkbaşına edəcək gücü yox idi. Yeni bir başlanğıc etmələri üçün Səlim bəyin köməyini qəbul etmişdi. Rayon bankında işə başlamışdı və bu sayədə heç kimin köməyi olmadan ailəsinin hər ehtiyacını özü qarşılayırdı. Anasını tam olaraq bağışlamasa da barışmışdı. Bütün bunları həyat yoldaşının sevgi dolu qəlbi və ona olan sonsuz inamı,dəstəyi sayəsində bacarmışdı çünki o,HƏSƏNİN HÜSNASI