sonunda.. İnsan həyatdan dərs almalıdı.. Mən artıqlamasıyca o dərsi aldım.."dedi. Məryəmdə artıq göz yaşlarını saxlaya bilməmişdi.. Sənana baxıb "Kaş.. bunları vaxtında deyəsəydin.. Kaş mənədə, qızımada bu qədər gec qalmasaydın..."dedi. İstəməzcədə olsa ikisidə bir birilərinə sarılıb,ağlamağa başladılar. Məryəm nə etdiyini yenicə anlamış kimi, özünü Sənandan çəkib göz yaşlarını silməyə başlayıb "Evə gedəy"dedi. Sənan yaşlı gözünü 'yaxşı' anlamında qırpdı..Daha sonra oda göz yaşlarını silib, maşını işə saldı. 
Hər kəsin həyatda bir sehvi olur. Əsas olan o sehvi başa düşüb,birdə təkrar etməməkdi. Amma təkar edirsənsə deməkki, artıq bu hal sehv deyil, bir secimdir... Məryəm ən çoxda buna görə bağışlaya bilmirdi Sənanı.. Bəlkə bu hekayənin finalında, Sənan bağışlanmağını istəyər, Məryəm isə bağışlamayıb onu tərk edib gedər...

Bölümün