Səhər mən yuxudan oyananda onu yerində görmədim. Geyinib yuyunduqdan sonra mətbəxə keçdim. Mətbəxin pəncərəsindən baxanda gördüm həyətdə idmanla məşğuldur. Jim edir. Dayanıb bir qədər onu seyr elədim. Evdə bizdən başqa hələ heç kim oyaq deyildi. Mən bir gözüm pəncərədə səhər yeməyi üçün masanı hazırlamağa başladım. Baxmamaq üçün özümü nə qədər sıxsam belə baxışlarım ixtiyarsız olaraq ona doğru yayınırdı. Bir az sonra o, duşa girmək üçün yuxarı qalxdı. Eyvanda üz-üzə gəldik. İdman formasında, futbolkada idi. Tərləmişdi. Tünd qəhvəyi saçları islanıb alnına yapışmışdı. Bu geyimdə bədəninin bütün əzələləri bilinirdi. Baxmaq istəməsən belə adamın gözünə girirdi. Enli sinəsi, güclü qolları…

Onu görəndə özümü birtəhər hiss etdim. Başımı aşağı salıb tez yanından ötüb keçdim.

Əslində mən ona bağlanmaqdan və sonra da başqa qadınlarla necə vaxt keçirdiyini bilib əzab çəkməkdən qorxurdum. Buna görə də ondan qaçırdım.

Elşad dönüb çiyninin üstündən təəccüblə mənə baxdı. Arxamca:

– Sabahın xeyir də yoxdu?! – deyə mənə eşitdirdi.

– Sabahın xeyir! – Mən pilləkəni enə-enə dala baxmadan tez-tələsik dilləndim.

– Hmm… Buna da şükür! – dedi. Başını bulaya-bulaya hamama girdi.

Mən pilləkənin altında məhəccərin arasından onu izləyirdim. Əslində həyətə niyə endiyimi heç özüm də bilmirdim. Mənə dediklərini eşitdim. Amma səsimi çıxarmadım.

…Telefonu yenə susmaq bilmirdi. Gələn zəngləri rədd etsə də təkrar zəng gəlirdi. Özü duşda olanda telefonu salonda masanın üstündə qalmışdı. Zəng gələn kimi boylanıb baxdım. İri hərflərlə LARA yazılmışdı. Dişlərimi bir-birinə sıxıb, hirsimdən dodağımı dişlədim.

Günortaya az qalmışdı. Həmin qız bezmədən, usanmadan yenə zəng edirdi. Telefon hələ də salonda idi. Elşad onunla heç maraqlanmamışdı da. Otağa keçəndə onun taxtda uzandığını gördüm. Məni görən kimi telefonunu ona gətirməyimi istədi. Hələ də zəng çalmaqda olan telefonu götürüb otağa qayıtdım. Lakin ona vermək əvəzinə əsəbimi cilovlaya bilməyib, yatağın üstünə tulladım. Bu