hərəkətimə çəp-çəp məni süzən Elşad:

– Bərəkallah! – dedi. – Hörmətin artıq olsun!

Mən eyhamımdan qalmadım:

– Deyəsən gələndə vidalaşmadan gəlmisən, nigarandılar!

Elşad eyni ifadə ilə gözümün içinə baxıb bir söz demədi. Telefonu götürdü. İstəyirdim cavab verməsin. Amma o, zəngə cavab verdi:

– Yenə nə var! – deyə çəmkirdi. Bunu görəndə durmayıb getmək istədim. O dəqiqə biləyimdən yapışıb saxladı. Bir əlində telefon məşğul olduğu halda çevik tərpəndi.

Qızın səsini aydın eşidirdim. Forslana-forslana, amma ağlayaraq danışırdı:

– Elşad… Mən… Mən… Çox pisəm! Niyə zənglərimə cavab vermirsən? Niyə mənə belə əziyyət verirsən? Sənin ürəyin daşdır? Mən sənsiz bacarmıram… Eşidirsən! Bacarmırrammm!..

Elşadın qulağı qızda olsa da, gözü mənə baxırdı. Mən bunları duyanda acı istehza ilə onu süzdüm. Geri dartınıb əlindən çıxdım. O, mənim otaqdan çıxmağıma mane olmaq üçün cəld yerindən qalxdı. Qarşıma keçib qolunu boynuma doladı, məni qoltuğunun altında saxladı. Ona dilimin acısını tökə bilmədiyim üçün hirsimdən var gücümlə qolunu dişlədim. Qız hələ xətdə idi deyə, o, səsini çıxarmasa da ufultusunu içərisinə vurub, dodaqlarını ağrıdan bir-birinə sıxdı. Tərs-tərs üzümə baxdı.

Qolunun üstündə dişlərimin izi qalmışdı. Qız ona nə isə deyirdi, amma Elşad daha onunla maraqlanmadı. Telefonu söndürüb bir kənara qoydu. Qapını içəridən bağlayanda mən dərhal irəli yeriyib:

– Mane olmayım söhbətinə… Davam elə! Təsəlli ver! Gözü yaşlı atıb gəlmisən! Günahdır! – deyə otaqdan çıxmağa can atdım. Elşad əlinin bir hərəkəti ilə məni geri itələdi. Qapını bağlayıb, mənə doğru çevrildi. Yaxınlaşanda üzümə dikilən baxışlarından fikrini anlayıb, bütün hirsimlə sinəsindən vurub acıqla dilləndim:

– Toxunma mənə!

– Bağırma! – Sərt ifadə ilə tərs-tərs üzümə baxdı. Yenidən mənə doğru gəldi.

– Sifət görürəm səndə! İkiüzlü! Saxtakar!

Onun məni bundan artıq dinləməyə səbri, hövsələsi çatmadı. İrəli yeriyib bir göz qırpımında belimdən yapışdı. Və çevik bir hərəkətlə