ə qollarının üstünə qaldırıb yatağa tulladı. Üstümdə oturub məni ayaqlarının arasına aldı. Onu vurub üstümdən salmağa çalışsam da gücüm çatmadı.

– Bitdi sözün?! Boşaltdınsa ürəyini, indi mənə qulaq as! – deyə biləklərimdən yapışıb yastığa sıxdı. Və mən bu andan etibarən onun əlində çarəsiz qalan yaralı quş kimi çırpına-çırpına artıq çıxış yolumun olmadığını anladım. Amma məni incitdiyi üçün dilimi də dinc saxlamadım. Acıqla pıçıldadım:

– Bitmədi! Çünki sənə nifrət edirəm! Sənin kimi vəhşini, kobudu görməyə gözüm yoxdur! Bu nifrəti özün öz əməllərinlə qazanmısan!

O, canıma titrəmə salan baxışlarıyla məni diqqətlə süzüb, əsəbi-əsəbi dedi:

– Sən belə etdikcə mənim başım bir az da qaçır! Özünə yazığın gəlsin!

– Mən maskalana bilmirəm sənin kimi! Başdan-ayağa istedadsan! Hərəni bir tərəfdə idarə edirsən! Sadəcə mat qalmışam sənə!

O, eyni baxışlarla gözlərini gözlərimdən çəkmədən tamam başqa söz dedi:

– Mən havalanmışam səndən ötrü. Bir gün görməyəndə dəli oluram. Havam çatmır. Boğuluram!

– Boğul! – Sonsuz nifrətlə ağlaya-ağlaya pıçıldadım. – İstəsən lap öl! Yenə ürəyim soyumaz!

– Mən ölsəm başın göylərə ucalacaq?

Cavab vermək yerinə inadla əlindən çıxmağa çalışdım. O özünü qətiyyən sındırmayıb, mənim yerimə dilləndi:

– Eybi yox, vətən sağ olsun! Mənim ölməyimlə heç nə əskilməz.

– Burax! – Səbrim tükənmiş halda dartındım. Amma bu cəhdim onun halına belə təsir etmədi. Laqeydliklə dilini nırçıldatdı:

– Bu bir az çətin məsələdir… Məndən görə biləcəyim bir işi istə. Səndən artıq dərəcədə xahiş edirəm. Mən deyiləm, sənsən. Bir özün fikirləş də… Nə vaxta qədər səni gözləyəcəm ki, mənə doğru bir addım atasan? Bəlkə sən vaxtını, vədəsini demisən, mən qanmazam, başa düşməmişəm? Səni gözləməkdən məndə can qalmadı e… Bu gedişlə bir-iki ilə yararsız sayılacam. Ona görə məcburam vəhşilik edim. Ayrı yolum yoxdur. – Bunu deyib, əynimdəki donun ətəyini budumla üzü yuxarı qaldırdı. Barmaqları bütün bədənim boyu gəzməyə başladı. Sinəmi açıb, atəşli