dodaqlarını sinəmdə, boyun-boğazımda gəzdirdi.

Buraxsın deyə, bütün qüvvəmi toplayıb dizimlə ona birini ilişdirdim. Əlini mədəsinə tutub ufuldasa da, onu gülmək tutdu.

– Oooofff… Sərrast atırsan, mənim balam! – deyib, məzəli bir əda ilə çox sevdiyi bir filmdən stat gətirdi. Qalxmaq istədiyimi görəndə təkrar yatağa yıxdı.

Ehtirasla bir anlıq üzümə baxdı. Və ac pələng kimi mənə girişdi. Biləklərimi var qüvvəsiylə tutub sıxdığı əllərinin altından çıxarmaq, onu vurub cırmaqlamaq keçdi ürəyimdən, amma alınmadı. Çırpına-çırpına qaldım. İndi artıq ağlamaqdan başqa əlimdən bir şey gəlmirdi. Hər dəfə bunu məcbur etməsi məni diri-diri qəbrə qoyurdu sanki. Çəkdiyim əzablar minə qatlanırdı.

Bir qədər sonra o, süst halda üstümə çöküb qaldı. Üzünü boynumda gizlətdi. Bir neçə saniyə bu vəziyyətdə dayanıb nəfəsini dərməyə çalışdı. Sonra göz yaşımdan islanıb sifətimə yayılmış saçlarımı əliylə kənar edərək üzümdən öpdü. Təngənəfəs halda qulağıma pıçıldadı:

– Məndən incimə… Nə qədər ki, sözümə baxmırsan, bu əziyyəti çəkəcəksən. Özün könüllü yanıma gələnədək!

Əzab içində gözlərimi bərk-bərk sıxıb, səssiz-sədasız ağladım. O, üstümdən qalxıb üzü üstə yatağa uzandı.

…Duşdan sonra əynimi geyinib, güzgünün qabağında saçlarımı darayırdım ki, bu vaxt Elşad qulağında telefon otağa girdi. Gərgin görünürdü.

– …Yox, Natiq, sən o qoduğa görə əbəs yerə mənə minnətçi düşmə. Ağlı varsa qarşıma çıxmasın! Onsuz da bəhanə gəzirəm! Çəmləyib, onun boğazını üzəcəm! Eləməsəm, məndən bişərəf adam yoxdur! Kimə xox gəlir o küçük?!

Dostu ona nə dedisə, Elşad sərt tonda:

– Qurban elədim onu Vüqara! İstəmədim camaatın məclisində qanqaraçılıq salam. Amma borc olsun! Əşi, mən Hikmət-zad tanımıram! Sözümü dedim! – deyib, söhbəti bitirdi. Telefonu əsəbi bir tərzdə tumbanın üstünə atdı. Keçib taxtın kənarında əyləşdi. Qaynayıb coşan qəzəbi ilə əsəbi halda bir xeyli fısıldadı. Mən onun bütün davranış və hərəkətlərini güzgüdən izləyirdim. Qulaq şahidi olduğum söhbətin kimdən getdiyi mənə