ə məlum olmasa da, onun belə əsəbi tövrləri, gərgin əhvalı günü-gündən canıma daha çox qorxu salırdı.

O, birdən fikirdən ayrılıb zəndlə mənə baxdı. Sanki məni indi gördü. Sifəti bir az da tutqun ifadə aldı. Qaşlarını düyünləyib məni başdan-ayağa süzdü. Və kəskin iradla:

– Bu nədir geyinmisən? Bir mərifətli paltar tapmadın əyninə geyinməyə?! – deyə, mənə üzünü bozartdı.

Əynimdəki don mövsümə uyğun olsa da, sən deyən açıq-saçıq deyildi. Amma Elşad hal-hazırda gərgin olduğu üçün bu bir bəhanə oldu ona. Mən çaşqın halda onun bu reaksiyasını anlamağa çalışdım:

– Nolub ki?

– O olub ki, çox qısadır! – Elşad sərt səslə sözümü kəsdi. – Vurmursan başına?! Ətin-budun bayırdadır! Geyinməyə bir şeyin yoxdursa, de, alım gətirim! Belə edib, beynimin qurdunu tərpətmə!

Qanıqara olduğunu görüb dillənmək istəmədim. Yenidən güzgüyə tərəf çevrilib narazılıqla köks ötürdüm. Saçlarımı daramağa davam etmək istəyirdim ki, onun səsinə diksindim.

– Nəyi gözləyirsən?! Çatmadı sənə dediyim söz?! Bu dəqiqə çıxart, başqasını geyin! Bir də görməyim bunu sənin əynində!

Onun iradını haqsız sayıb, özümü müdafiə etmək istədim:

– Mənə nə alınıbsa, burda alınıb. Sənin də xəbərin olub hamısından. Mən bura pal-paltarla gəlməmişdim ki, indi bu sənə xoş getməsin…

Elşad səbri daralmış halda üz-gözünü turşutdu:

– Mənə kimisə söydürmə! Alıblar, çox səhv ediblər! Nə qədər ki, şil-küt eləməmişəm, çıxart, bir də görməyim! Cəld ol! Başa düşmədim, söz güləşdirirsən sən mənlə?!

– Həmişə geyindiyim paltardır da… İndi diqqətini cəlb elədi? – Heç bilmədim bu söz ağzımdan nə vaxt çıxdı.

Elşad bir az da gərildi:

– Hmm… Deməli, mən burda olmayanda sən bu viddə, bu fasonda gəzib dolanırsan! – Yerindən qalxdı. Ağır addımlarla mənə doğru gəldi. Gəlib düz qarşımda dayandı. Rəngi boğulmuş halda səsini göyərtdi. – Nə səbəbə?! İzah elə! Fikrin nədi ki, sənin? Kimin diqqətini çəkmək istəyirsən? Kimə göstərirsən özünü?

Mat-məəttəl onu süzüb, dedim:

– Paltarı hansısa bir fikirlə