geyinirlər? Nə iyrənc düşüncəli insansan sən!

– Hə! Mən beləyəm! – Sərt tonda təkrar mənə bozardı. – Bağışla da… Mən geniş ürəkli, mədəni oğlanlardan deyiləm! Müasirlikdən, mədəniyyətdən bixəbərəm! Ola bilsin, sən belələrinə üstünlük verirsən, amma mən bacarmıram! Mənim olanı açıq-saçıq geyinməyə icazə verim, çıxarım efirə, millət tamaşasına dursun! Çatmır mənə belə şeylər! Başa düşdün?! Xəstəyəm! Başıxarabam!

Mən qeyri-ixtiyari arxamdakı dolaba qısılıb, onun zəhmi qarşısında büzüşdüm. Titrəyə-titrəyə gözlərinin içinə baxıb, daha dinmədim. Çünki dillənməyə gücüm, cəsarətim olmadı. Elşad barmağını gözümün önündə silkələyə-silkəyə:

– Səni bir də bu görkəmdə görsəm, məndən incimə! – dedi. – Gələn dəfə sənə heç bir söz deməyəcəm! Bir dəfə vuracam, ömürlük şikəst qalacaqsan! İndi qərar sənindir! – Yumruğunu zərblə qulağımın dibində dolabın qapısına vurdu. Diksinib qorxu içində üzünə baxdım. Xeyli özümü ələ ala bilmədim. Elşad telefonu götürüb otaqdan çıxdı. Adəti üzrə yenə qapını arxasınca çırpdı. Məni boğan qəhərdən qurtulmaq üçün hönkürdüm.

Günortadan sonra atası İlkindən Elşadı xəbər aldı. İlkin cavab verdi:

– Elşad iki saat olar çıxıb rayondan. Zəng vurmuşdu, dedi qayıtdım şəhərə.

İlkindən duyduqlarım məni daha da kövrəltdi. Elşad mənə olan hiddətindən adətinin əksinə görüşmədən getmişdi. Özümü kimsəsiz hiss etdim bir an.

Günü alt-üst bir əhvalla başa vurdum.

Gecə yatağa yenicə girmişdim ki, bu vaxt İlkinin qapının dalından məni çağırdığını duydum.

– Gəlinbacı…

Xalatımı əynimə keçirib qapını açdım. İlkin sakit səslə soruşdu:

– Yatmışdın?

– Yox.

Telefonunu mənə uzatdı.

– Elşaddır, səni istəyir…

Gözləmədiyim üçün duruxdum. O, hələ indiyədək məni telefona çağırtdırmamışdı. Telefonu qulağıma tutdum. Ürəyim şiddətlə vura-vura bir qədər özümü toplayıb:

– Alo… – dedim. İlkin bizim rahat danışmağımız üçün qapıdan ayrıldı. Mən bir də təkrar etdim. – Alo…

Bu vaxt Elşadın xəttin o üzündən dərin köks ötürdüyünü duydum.