. İçərisini yandırıb-yaxan bir ah idi bu. Dayanıb gözlədim. Çox keçmədən Elşadın təbiəti kimi ağır ahəngli səsi duyuldu qulağımda. Aramla danışmağa başladı:

– Mən bu nifrətə yəni bu qədər layiqəm? Bu qədər düşmənəm mən sənə? Niyə mənə əzab verirsən? Niyə bilərəkdən məni özümdən çıxarıb dəli edirsən? Mən sənə doğru dizin-dizin sürünürəm, niyə burnumdan gətirirsən gəldiyimi?

Birinci dəfə idi onun telefonda səsini duyurdum. Dillənib bu anda ona bir kəlmə xoş söz demək istədim, amma deyə bilmədim. Anlaya bilmədiyim güclü bir hiss qürurumun önünə keçib mənə mane oldu.

Qısa bir sükut yarandı arada.

Elşad susduğumu görüb, yenidən özü dilləndi:

– Aydın oldu! Deməli layiqəm! Nə deyim, Allah canını sağ eləsin…

Gözümdən çıxan yaş damlası yanağıma süzüldü. Elşadın xətdə yenidən fısıltısı duyuldu. Və zəngi bitirdi.

Məni ağlamaq tutdu. Özümü ələ almaq üçün otaqda ləngiməli oldum. Gözümün yaşını silib, telefonu İlkinə qaytarmaq üçün salona getdim. İlkin divanda oturmuşdu. İki əliylə başını tutub fikrə getmişdi. Məni görəndə:

– Noldu? Danışdınız? – deyə soruşdu.

Başımı tərpətdim. İlkin mənim ağlamaqdan qızarıb şişmiş gözlərimə diqqət edib, sual verdi:

– Xətrinə dəyib?

Dinmədim. İlkin:

– Hmm… Qardaş dəm idi yenə… Dili söz tutmurdu, maşallah! – Narazılıqla başını buladı. – Bu oğlan hara gedir e, bu xasiyyətlə… Dost-tanışla bir yerdəydik. Zəng vurub tələb edir ki, telefonu apar ver Mələyə. Deyirəm kənardayam, söz başa salmaq olur bəyəm? Noldu, sözü elə bu idi?

Dillənmədim.

– Zəhərini töküb gedib, indi də əfv diləyir, hə?

Mən dolub-doluxsunmuş bir halda susmağa davam etdim.

– Dünən toydan gələndən onun qanı qara idi. Soruşdum, səbəbini demədi. Hirsini tökməyə adam gəzirdi, deməli, hədəfə sən tuş gəlmisən.

İlkinin bu sözləri mənə Elşadın dostu Natiqlə telefon söhbətini xatırlatdı. Amma yenə də nə baş verdiyi mənə məlum olmadı. İlkinin səsinə fikirdən ayrıldım. O, köks ötürüb narazılıqla qardaşının qarasına deyindi:

– Ehhh… Bir gün