evə gəlir… özü öz əliylə həyatını cəhənnəmə çevirir…

Ayaqlarımı dalımca sürüyə-sürüyə təkrar otağımıza qayıdıb, yatağa uzandım. Bir anlıq ürəyimə söz keçirə bilməyib, məndən asılı olmayan bir hisslə Elşadın yastığına doğru əyildim. Ətri hələ də yastıqda idi. Burnumu yastığa tutub, dərin-dərin qoxuladım. Gözlərim doldu. Göz yaşım yastığı islatdı.

Özüm özümə məəttəl qalmışdım. Mənə nə olmuşdu? Baş aça bilmirdim. Onun üzünə “Sənə nifrət edirəm!” dediyim halda, indi onun arxasınca göz yaşı tökürdüm.

(Ardı var)
MüəllifFiruzə