yaxınlaşdı. Olacaq Zeynəb olacaq. Olmur deyə bir şey yoxdu. Yetər ki biz bir birimizə inanaq. Heç nə gizlətməyək. Bir birimizin yanında olaq" dedi. Amma mən sənnən gizlədirəm. Gizlətməliyəm buna məcburam.
Muradla çıxışa doğru gedirdik. Birdən Kənanın səsini eşitdim. Başımı qaldırdım. Oydu. Off bir sən əksikdin. "Zeynəb necəsən?" dedi Kənan. O qədər əsəbi idim ki hirsimi onnan çıxdım
Əlayam Kənan əla. Bacımı qaçırdıblar və mən superəm" dedom göz süzərək. Kənan mənə baxıb "bağışla elə demək istəmədim" dedi. Murad araya girib "Kənan səni öldürmədiyimə peşman eləmə" dedi. "Sən Leylanı hardan tanıyırsan ki? Hara gedə biləcəyini hardan bilə bilərsən?" dedi. Murad gülüb "Dahi alim, Leyla özü getmiyib. Onu qaçırdıblar. Üstəlik mənim Leylanı tanımaq üçün illərcə yanında olmağıma ehtiyac yoxdu. Bir telefonla Leyla haqqında sənin bilmədiklərini bilərəm. Və son olaraq özünü Zeynəbə yaxşı insan kimi göstərmək üçün hər dəfə yanında bitmə. İndi əlim sənə dəyməmiş rədd ol burdan" dedi
"Eeeeh bəsdirin daha mənim bacım qaçırdılıb siz nəyin dərdindəsiz. Görəsən bu dünyada məni düşünən bir kişi tapılacaq?"deyib hava limanından çıxdım. Burad arxamca gəldi "Bağışla Zeynəb amma bir gün sənin gözünün qabağında bu oğlanı öldürəcəm. Səbrimi çox zorlayır" dedi.
Maşınla evə doğru gedirdik. Telefonuma mesaj gəldi. Saat 7 də Muradın evinin arxa tərəfində ol. Səni ordan maşınla alacam. Murada heç nə demə. Bu sənin xeyrinə olar" yazılmışdı. Yenə gözüm dolmağa başlamışdı. Muraddan heç nə gizlətmək istəmirdim. O mənə güvənirdi. Off Allahım niyə hər şey yolundaykən belə oldu axı?
Axşam saat 7-nin yarsı idi. Murad iş otağında idi. Cəmildə yanındaydı. Nərmin mənimçün mətbəxdə yemək bişirirdi. Evdən çıxmalıydım. Qapının önünə gəlib dərin nəfəs aldım. Bağışla məni Murad bağışla. Buna məcburam . Qapını açdım. Evdən çıxacaqkən arxadan Muradın səsini eşitdim. "Hara belə balacam?"
Murad məni çıxarkən yaxaladı
"Hara belə balacam?" Dedi
Üzümü ona döndərdim. Qorxaraq "heç. Heç yerə. Sadəcə