bəy maşınnan düşdü. Arxasıycan da mən düşdüm. İçəri girdik. "Leyla hardadı?"dedim dözə bilməyərək. Mənə baxdı. Sonra yenə getməyə başladı. Bir qapının önündə dayandı. Qapını açdı. Aman Allahım Leyla stulda əli ayağı bağlı gözləri bağlı oturmuşdu. Dodağı da partlamışdı. Allahım bunlar necə insandılar? Anar bəyə baxdım. Gözlərimin içinə baxaraq danışmağa başladı. "Qulaq as Zeynəb. Bacın indi yuxudadı. Ayılmayacaq. Nə qədər səs-küy salsaq da. Zeynəb vacının sağ bir şəkildə burdan çıxmasını istəyirsənsə dediklərimi etməlisən" dedi.
"Nə istəyirsən?"dedim
"Çox asant bir şey. Muradı tərk etməyini" dedi. İnanmayan gözlərlə ona baxdım. Nə idi bu kişinin dərdi? Niyə? Biz ikimizdə bir birimizi istəyirik. Niyə belə edirsən?" Dedim.
"Çünki sən mənim oğluma layiq deyilsən. Mənim oğlum səni qoluna taxaraq insan içinə çıxarda bilməz" dedi.
"Bunu oğlunu narkotik bağımlısı edən, onu öldürtməyə çalıçan ata deyir?" dedim əsəblə. İllərdi oğluna atalıq etməyən adam indi qabağıma keçib sən mənim oğluma layiq deyilsən deyir.
"Bu səni maraqlandırmır Zeynəb. Sən mənim oğlumu tərk edəcəksən. Yoxsa bacını unut" dedi.
Razılaşmalıydım. Məcburdum.
"Mənə zaman verin. Onu tərk edəcəm" dedim ağlayaraq. Ağlamağa nifrət edirdim. Amma mənnən asılı deyildi. "Sənə nir həftə zaman. Oğlumu tərk edəcəkəsən. Yoxsa bacının cəsədini alarsan mənnən". dedi.
Başımla təsdiqlədim. Ondan necə ayrılacaqdım bilmirdim amma tək bildiyim şey Muradı tərk etdiyim an öləcəyimdi...
Anar bəyin yanından ayrılannan sonra dəniz qırağına getmişdim. Tək qalmağa ehtiyacım vardı.
Leylanın üzü gözümün qabağınnan getmir, onu alıb qayıda bilmədim, o vəhşilərin əlinə buraxdım bacımı. Kim bilir indi nə qədər qorxur? Hər yerdə gözləri məni axtarır. Amma mən o canilərin əlinə buraxmayacam Leylamı . Onu da alıb buralardan gedəcəm.
Getməliyəm. Bəlkə də Amerikaya gedərəm. Ailəmin yanına
Bəs Murad? Onu arxamda buraxıb gedə biləcəm uzaqlara? Onu keçmişimə həns edə biləcəm? Yox. Bacarmalıyam. Olmaz belə. Bizim ilişgimiz