adamı yaxına buraxmırdı. Amma bunu başqasının dilindən eşitmək daha çox yaralamışdı qəlbini. Bacarmırdı özüylə. Siımək istəyirdi göz yaşlarını. Bacarmırdı
Nərmini qucaqlayaraq yuxuya getmişdi. Amma ayıldığında Nərmin yanında deyildi. O vardı yanında. Murad. Siqaretini tüstülədərək oturmuşdu divanda. Bir an belə olsun çəkmirdi gözlərini Zeynəbdən. Zeynəbi də ən çox bu yaralayırdı sevdiyi adama yad olmaq. Heç nə demədi Zeynəd. Sadəcə o aşiq olduğu adama baxdı. Murad siqaretindən son tüstü alaraq ayağa qalxdı. Pəncərəyə yaxınlaşdı və özünə məxsus sərt səsiylə danışmağa başladı.
"Danışacaqsan?"dedi səbrsiz çıxan səsiylə. Zeynəb sanki yuxudan ayılırmış kimi özünə gəldi. Oyuna başlamağın vaxtı gəlmişdi. "Danışacaq heçnə yoxdu Murad" dedi. "Mən elə düşünmürəm Zeynəb. Danışacaq çox şey var. Və sənin məni zorlamadan danışmağını istəyirəm"dedi Murad daha çox səbirsuzlənərək. Zeynəb qərarlıydı. Danışmayacaqdı. "Bu sənin fikrindi. Mənim danışmağa heç nəyim yoxdu" dedi. Murad hirslə Zeynəbə tərəf gəlib qolunnan tutdu. "Zeynəb səni sevirəm. Amma bu məni əsəbləşdirib hövsələdən çıxardığında sənə zərər verməyəcəyim çenadına gəlməz"dedi. Zeynəbin qolunu sıxırdı. "Nə istəyirsən elə. Vecimə belə deyil"dedi Zeynəb. Qorxurdu. Çox qorxurdu . Murad qolunu daha çox sıxaraq davam elədi."İnan mənə əsəbi halımı görməy istəməzsən"dedi. Zeynəb danışmadı. Nə danışacaqdı ki? Deyəcək nəyi vardı? Murad daha pis şey eləməmək üçün qolunu buraxıb sakitləşməyə çalışdı. Amma qolunu birazcıq sıxması belə o heç qıya bilmədiyi qadınının qolunu qızartmışdı. Murad başını əlinin arasına alıb əsəblərinə hakim olmağa çalışdı. Amma nə fayda? Qadınım dediyi qadın ona yalan deyirdi. Sirr saxlayırdı. Və təkcə bunlar belə Muradı hövsələdən çıxartmağa bəs eləmişdi
"Zeynəb and olsun ki səni peşman edərəm. Mənə yalan danışdığına görə . Bunu eləmə. De! Nə gizlədirsən məndən? Atamın maşınına minmisən. Nə gizlədirsən Zeynəb?" Dedi.
Zeynəb artıq Muradın atasının maşınına mindiyini bildiyini bilirdi . Amma niyə