Kaş qəlbimin iztirablarına dözə biləcək qədər güclü olsaydım. Qorxmazdım o zaman həyatın çətinliklərindən və ya acımasız oyunlarından. Tək qalmazdım həyatım boyunca acılarımla. Kaş ki savaşacaq qədər gücüm olsaydı bu olanlarla. Bir kəz və bir kəz lənət etdim gücsüzlüyümə. Nədən qorxurdum? Nədən çəkinirdim bu qədər? Hansı günahı işləmişdim ki həyat məni sevdiklərimlə sınayırdı. Tək günahım sevmək idi. Canımnan çox sevmək. Tək qorxum itirmək idi. Ömürlük itirmək. Həyatda deyəsən bunlarla məni sınamaqdan zövq alır. Hələ ki ayaqdayam. Dayanmağa çalışıram. Ama hər gün gücümün son damlaları bitəcək və mən yeniləcəm.
Murad məni otağa qıfıllayıb getmişdi. Elə istəyıərdim ki onu qucaqlayıb mən bunları istəmədən edirəm demək. Onun varlığından güc alırdım. Yanımda olduqca sanki bütün dünyayla savaşa biləcəyəm kimi gəlir. Ama olmur. Hər gün uzaqlaşıram ondan istəməsəmdə. Bezmişəm artıq ondan gizli ağlamaqdan. Tükənmişəm

MÜƏLLİFİN DİLİNDƏN

Qadının bu düşüncələrlə boğuşduğu an otağın qapısı çaldı. Gələn Nərmindi. Ən yaxın rəfiqəsini belə görmək canını çox yaxırdı. Tədəlli verməyə gəlmişdi. Narahat olma bunlarda keçəcək Muradla çox xoşbəxt olacaqsan deməyə gəlmişdi. Zeynəbin ən çox istədiyi şey rəfiqəsinə sarılıb hər şeyi ona danışmaq idi. Zor tuturdu özünü. Ən yaxın rəfiqəsindən hər şeyi gizlətməy çox ağır gəlirdi Zeynəbə
Nərmin ona yaxınlaşaraq danışmağa başladı. "Niyə beləsən? Sənə belə olmaq yaraşmır. Ağlamaq yarqşmır. Sil göz yaşını təslim olma. Savaş. Qalib gələcəksən. İnan mənə".
"Kimlə savaşım Nərmin? Kimlə? Savaşacaq kim var? Murad? Sən? Yoxsa bacımı qaçırdanlar? Mən qalib olmayacam Nərmin. Mənə təsəlli vermə. Get"dedi istəməsə də. Əslində istəyirdi təsəlli almaq. Amma qərarından dönməkdən qorxurdu. Bacısının qatili olmaqdan
"Zeynəb nədən qorxursan? Kimdən çəkinirsən? Özündə bilirsən ki sənə yaxşı gələn biri var. Murad. Ama sən onu özünə yaxın buraxmırsan niyə?" dedi Nərmin içindəkiləri Zeynəbə deməsiylə rahatlaşaraq.
Daha çox ağladı Zeynəb. Sevdiyi