Biri vardı, biri yoxdu, yer üzündə bütün canlıların yaradıcısı olan Həyat adlı hökmdar vardı. Bu hökmdarın Ölüm adlı xidmətçisi yer üzünün təmizliyinə, təzəliyinə, gözəlliyinə cavabdeh idi, ona görə də harda solan, qocalan, xəstələnən, çirklənən, çirkinləşən görürdüsə, hökmdarı Həyatın əmri ilə onu özünün Yoxluq Aləminə aparırdı.
Yer üzünün bütün diriləri öz yaradıcıları olan Həyatı sonsuz bir məhəbbətlə sevir, Ölümə isə şiddətli nifrət bəsləyirdilər. Ölüm dirilərin ona olan nifrətindən sarsılır, əzab çəkirdi. Bir gün daha dözə bilmədi, üzünü Yer üzünün bütün dirilərinə tutub dedi:
- Ay dirilər, nə olar mənə belə nifrət etməyin. Mən günahsız bir əmr quluyam. Demirəm məni Həyat qədər sevin, amma məndən bu qədər zəhləniz getməsi ədalətsizlikdir. Sizi solduran, qocaldan, xəstələndirən, gərəksizləşdirən, çirkinləşdirən, köhnəldən mən deyiləm. Mən sonam. Mənim önümdə sizin xəstəliyiniz, qocalığınız, solğunluğunuz durur. Siz səbəbkarı görmürsünüz. Sizi mənim həddimə yaxınlaşdıran elə Həyatın özüdür. O, özündən başqa əbədi tanımır, məni də özünə xidmətçi kimi əbədiləşdirib. Həyatı günahlandırmırsınız, onun günahını da mən daşıyıram. Mən sizin sevginizi istəmirəm, istədiyim odur ki, anlayasınız: Mən bu qədər nifrətə, töhmətə, qarğışa, lənətə layiq deyiləm.
Ölümün xofundan dirilər sanki hissiyatlarını itirmişdilər. Onlar ölümün nə demək istədiyini anlamadan qorxudan əsə-əsə qaldılar.
Ölüm qəzəbləndi. Hökmdarın yanına gəlib acıqlı-acıqlı dedi:
- Sən oldurduğundan bəri mən öldürməyə məhkum olmuşam. Mənim vəzifəm sənin soldurduğunu, qocaltdığını, yararsızlaşdırdığını aradan götürməkdir. Qismətim isə dirilərin nifrəti, lənətidir. Əmrlər səndən gəlir, amma onlar səndən şirin və səndən gözəl heç nə tanımırlar!
Həyat Ölümə mənalı-mənalı baxıb soruşdu:
- İstədiyin nədir?
- Mən ədalət istəyirəm!
- Yəni istəyirsən dirilər səni də sevsinlər, ya mənə də nifrət etsinlər?
- Yox. Bu heç vaxt mümkün olan şey deyil. Dirilər kar və kordurlar. Mənim istədiyim odur ki, sən