Elşadın şəhərə getdiyi üç həftə olmuşdu. Və o, bu müddət ərzində bir dəfə olsun rayona gəlməmişdi. Hər qapı açılanda gələn odur sanırdım, amma çox keçmədən yanıldığımı anlayırdım…

Bir neçə gün sonra həyətdə İlkinlə söhbət etməkdəydik. Söz dönüb-dolanıb, yenə Elşaddan düşdü. İlkin diqqətlə məni süzüb, birdən belə dedi:

– Zəng vurmuşdu dünən…

– Kim?

– Elşad.

Mən həyəcanımı ört-basdır etmək üçün baxışlarımı yerə dikib, dinmədim. İlkin sözünün davamını gətirmək istəyirdi ki, bu vaxt qapı açıldı və Elşad həyətə daxil oldu. İlkin heyrətlə gülüb, mənə baxdı.

– Bahoo! Məhəbbətin gücünə bax! Yolda imiş ki, bizim Məcnun!

Elşadı görməyimlə daxilən məni saran sevinc hissi özümü belə təəccübdə qoydu. Gəlib çıxmasını gözləyə-gözləyə günləri sayırammış sən demə.

Elşad ağır addımlarla üzündəki həmişəki ciddi ifadə ilə evə doğru gəldi.

Yenə öz geyimi və xarizmatik görünüşü ilə çox yaraşıqlı idi. Gözündəki gün eynəyini çıxarıb, qarşısına gedən İlkinlə əl-ələ görüşdü. Qucaqlaşdılar.

– Üzünü görək! Haralardasan, soruşmaq eyib olmasın…

Elşad qardaşına cavab verə-verə gözünün ucuyla məni və ilk növbədə əynimdəki geyimi bir baxışla təpədən-dırnağa süzdü. Üzü bir az da ciddi ifadə aldı. Sonra sanki mən burda heç yoxmuşam kimi daha mənə tərəf baxmadı. Qardaşıyla söhbətləşməyə başladı. Sözarası maşının açarını ona verib:

– Maşını sal həyətə… – dedi.

İlkin Elşadın dediyini elədi. Darvazanı taybatay açıb sükan arxasına keçdi və tezliklə maşını həyətə sürüb, çardağın altında saxladı. İlkin bunları etməkdəykən Elşad yanımdan ötüb mənimlə hal-əhval belə tutmadan əl-üzünü yumağa başladı. Çiyninin üstündən son dərəcə quru və soyuq bir səslə:

– Yemək hazırla! – dedi. – Bir az cəld!

Bu zaman eyvana çıxan qayınanam Elşadın mənimə rəftarını görüb, amiranə səsini duydu. Üzündə gün doğdu sanki. Gözlərinə işıq gəldi. Razılıqla yuxarıdan aşağı oğlunu süzdü.

Mən lal-dinməz yuxarı qalxdım. Və bir qədər sonra həyətdəki masanı nahar üçün hazırlamağa