qorxutma!

Elşad məndən bunu duyanda xirtdəyimi sıxan barmaqları boşaldı. Tutulub qaldı. Amma əl çəkmədi. Mən hıçqırıb ağlamaqda ikən o, üzümü iki əlinin arasına alıb, alnımı alnına sıxaraq gözlərimin içinə baxa-baxa, əsəbi bir ahənglə etiraf etdi:

– Səni… Səni öz gözlərimə də qısqanıram mən! Dərk edirsən bunu? Yatdığın yatağa… Udduğun havaya… Gözünün gördüyü hər şeyə, hər kəsə qısqanıram! Məni niyə danışdırırsan? Bacarmıram! Özümə cavabdeh deyiləm! Əlimdən sorğu-sualsız xəta çıxa bilər! Bir də bu sözü səndən eşitsəm…

– Buraxx! – İnadla əlindən çıxdım. Ehtirasla qəzəbi bir-birinə qarışmış Elşad çılğın bir hərəkətlə boynumun ardından yapışıb məni qəfil özünə doğru çəkdi. Dodağlarıyla dodaqlarımı qapayıb səsimi boğdu. Dəli bir istəklə öpməyə başladı. Nəfəsimin daraldığını hiss edib çapaladım, amma bu andan sonra mənim ondan qurtulmaq üçün daha əlimdən heç nə gəlmədi.

Dan yeri söküləndə o, nəhayət, məndən əl çəkib yuxuya getdi. Mən ayaqlarımı dalımca sürüyə sürüyə kimsə oyanmamış duşa girib, su şırnağının altında o ki var ağlayıb, ürəyimi boşaltdım. Mənə əzab verən hisslərdən qurtulmaq üçün için-için ağladım.

Bir qədər sonra təkrar otağa qayıdanda o, hələ də yatırdı. Yatağa uzanıb, üzü üstə bərk yuxuya getmiş Elşadı seyr etməyə başladım. Ayrı vaxt baxmağa çəkindiyim üzünə, indi yatdığını fürsət bilib diqqətlə, doya-doya baxmaqdaydım. Sifətinin hər cizgisini yaddaşıma həkk edib, o, getdikdən sonra xəyalımda canlandıra bilmək üçün hafizəmə hopdururdum.

Hissləri ilə bacarmayıb kobudluğa yol verən, hisslərinə qarşılıq görməyəndə az qala vəhşiyə dönən bu oğlan üçün hələ dünən gecə o, məni zorla öpüb ağuşuna alanda bərk darıxdığımı hiss etmişdim. Bunu təkrar düşünəndə göz yaşım yanağıma ixtiyarsız süzüldü.

Özüm-özümə mat qalmışdım. Bu fikri özümə yaxın buraxmaq istəməsəm də, bu, danılmaz bir gerçəkdi. Bir vaxtlar sinəmə döyüb, heç vaxt sevmərəm dediyim Elşad üçün indi leysan kimi göz yaşı tökürdüm. Boynuma almaq istəməsəm də, onu artıq başqa qadınlara