başladım.

İlkin Elşadın mənə soyuq rəftarını göydə tutmuşdu. Gözlədiyinin tam əksini gördüyü üçün donub qalmışdı. Bizi tək qoymaq üçün istədi bir bəhanə ilə getsin. Elşad buna şərait yaratmadı. Həmişə məni görəndə gözlərinin içi gülən Elşadın indi heç dodağı da qaçmırdı. Üzündə hər zamankı o sərt ifadə ilə qaşlarını düyünləyib oturmuşdu.

Mən məcməyidəki xörəyi Elşadın önünə qoyanda onun gözü gözlərimə tuş gəldi. Baxışlarımı dərhal üzündən çəkib, İlkin üçün çəkib gətirdiyim xörəyi onun qarşısına qoydum. Bu anda Elşadın telefonuna zəng gəlməyə başladı. Baxışlarım qeyri-ixtiyari telefona yönəldi. Orada ESYA adını oxuyanda bütün bədənimə od-alov, istilik gəldi. Hər kim idisə, bu da yeni biri idi. Elşad zəng vuranın kimliyi ilə gözucu maraqlansa da cavab vermədi. Əlinin tini ilə telefonu masada irəli itələdi. Tamam sakit halda yeməyini yeməyə başladı. Zəng hələ də çalırdı.

İlkin mənim üzümdəki ifadəni və qardaşının rahatlığını görüb, narazılıqla Elşada göz-qaş işarəsi elədi. Elşad ona əhəmiyyət vermədi.

…Masanı yığışdırmaq üçün onların yanına getməyə məcbur idim. Özümü toplayıb yenidən həyətə endim.

Ayaqlarını ayaqlarının üstünə aşırıb stulda yayxanıb oturmuş Elşad, telefon əlində məşğul idi. Mən masanı yığışdırmağa başlayanda o, kiməsə zəng vurdu. Tezliklə xəttin o üzündən naz-qəmzə ilə, sözü uzada-uzada danışan qızın səsi doldu qulaqlarıma.

– Aloo…

– Zəng vurmusan… Kənardaydım, cavab verə bilmədim… Nolub? – Elşad nə məni, nə də qardaşını nəzərə almadan tamam sərbəst bir şəkildə qızla danışmağa başladı.

– Yaxşı ki, yadına düşdük… – Qız forslandı. – Hardasan?

Bütün bədənimdən cərəyan keçibmiş kimi gizildədim. İşimi görə-görə başımı qaldırıb, bir anlıq İlkinə baxdım. İlkin rəng verib, rəng aldı. Çünki bir az əvvəl mənə Elşadı ağızdolusu tərifləyib, onun mənə olan sevgisini yerə-göyə sığdıra bilməmişdi. Özümü zorla tox tutmuşdum. Halbuki əlim-ayağım əsirdi. Elşadın bir gözü məni, reaksiyamı izləyir, amma kifayətlənmirdi.

– İndi çatmışam…