… Dəqiq bilmirəm, nə vaxt…

– Pis oğlansan, Elik… Bilmiş ol…

– Bilirəm. Amma olanı budur.

Qız Elşadın bu sözünə bütün sinirlərimi oyadan bir ahənglə yastı-yastı güldü. Sonra da əlavə etdi:

– Off… Darıxdım, Elik.

– Hmm… – Elşad demək istədiyi sözü deyə bilmədiyi üçün saxta təbəssümlə dilinin ucundan geri qaytardı. Əliylə saçlarını daraqlayıb, sonra alnına yaydı. – Zəng vuraram sonra.

– Aha… Oldu. Gözləyəcəm. Öpdüm…

Mən bundan artıq dözüm nümayiş etdirə bilməyəcəyimi anlayıb, işimi yarıda saxlayaraq onlardan ayrıldım. Pillələri iti addımlarla yuxarı qalxdım. Özümü otağa güclə çatdırdım. Çünki hönkürtümü boğmağa məndə artıq taqət qalmamışdı.

***

Mələk yanlarından ayrılan kimi İlkin məzəmmətlə qardaşını süzdü:

– A kişi… Neynirsən sən?!

Elşad dinmədi.

– Qırıl da bunlardan! Rədd elə də başından, birdəfəlik! Nə uzadırsan axı…

– Öz işinlə məşğul ol!

– Bilirsən bu qıza necə zülm edirsən?

– Kimin kimə zülm elədiyi göz qabağındadır!

– Kiçik hərf yox idi? Yoxsa axtardın tapmadın? – İlkin istehza ilə qardaşını süzdü. – Bu nədir, a kişi, gözə girir e… Mən subay ola-ola bu qələti eləmirəm.

– Gözümdə bir az zəiflik var. İri hərflərlə yazmışam ki, aydın görünsün. – Elşad kinayə ilə dilləndi.

– Gözündə zəiflik olsaydı Mələyi seçməzdin! Gözün lap yaxşı görür! Özü də necə lazımdır! Amma ağlında zəiflik olduğu dəqiqdir! Sənin başın həqiqətən xarab olub! Düzgün iş görmürsən!

– Nə edib-etməyəcəyimi səndən soruşası deyiləm! Özüm bilərəm!

İlkin geri çəkilmədi.

– Başa düşmürəm, nömrəni silməyi bacarmırsan, yoxsa əngəlləmək problemdir sənə? Sil, rədd elə! Niyə şərait yaradırsan axı, bu qədər irəli getmələrinə? Kimdir axı onlar?

Elşad həmin andaca baxışlarını qaldırıb sərt tonda:

– Qoy telefonu yerə! Əliuzunluq eləmə! – deyib, qardaşına çəmkirdi. – Üz verəndə astar da istəyirsən… Sənin həddin deyil mənim telefonumu qurdalamaq! Nəyi nə vaxt silib, rədd edəcəyimə özüm qərar verəcəm!

– Özünü ancaq gözdən salırsan. Bunu