deyim, bil.

– Boş şeydir. Quru zəngə kimdir fikir verən? Mənim istəyim, marağım olmayandan sonra yüz gün zəng vursun özüyçün.

– Ürək bulandırırsan da… Bu azdır?

– Əzab vermək və əzab çəkmək nə deməkdir, qoy bilsin! Mənim yerimdə kim olsaydı, çoxdan atıb getmişdi. Evə tərəf heç üz də tutmazdı. Mənim də səbrimin bir həddi var. Hər həftə eyni şəbeh! Burdan şəhərə yol boyu özünü söyə-söyə qayıt geri… Orada günləri birtəhər yola ver… Sonra yenə ürəyinə söz keçirə bilmə, suyu süzülə-süzülə sürün bunun dalınca rayona. Bunun dizinin dibində bir xoş sifət, sevgi-məhəbbət dilən. Mənim də özümə görə mənliyim, qürurum var. Nə vaxta qədər e… Nə vaxta qədər alçalacam bir qadının qarşısında? Qoy görsün ki, istəsəm hər şey edə bilərəm! Buna vaxtım da var, imkanım da! Yəni hələ ki, lazımsız biri deyiləm də. Kiməsə lazımam!

– Bu qız sənin ailəndir. Ailən üçün sürünməlisən də, yeri gəlsə, yalvarmalısan da… Onlar kimdir ki, sən təmiz qadınını elələrinə görə alçaldırsan?

– Əşi, hər kimdir… Nə isə! Başqa söhbət elə! – Elşad laqeyd görünməyə çalışdısa da, bir gözü evin pəncərəsində Mələyi aradı.

***

Mən mətbəxdə qabları yuyandan sonra geri çevriləndə onu görüb duruxdum. Elşad mətbəxin qapısı ağzında bütün diqqətiylə, ciddi görkəmdə mənə baxırdı. Nə vaxt gəldiyini və burada dayandığını hiss etməmişdim. Amma deyəsən çoxdan burada idi. Qapının tininə söykədiyi qolunun üstündən qaşlarını düyünləyib elə zəndlə baxırdı ki, sanki şikarını güdən bir yırtıcı idi. Baxışları o qədər zəhmli və öldürücü idi ki, iliyimə işlədi. Onu görməyimlə ürəyim şiddətlə vursa da zahirən son dərəcə soyuqqanlı və laqeyd görünməyə çalışdım. Mənə dikilən gözlərinə baxıb, üzümü dərhal çevirdim. Əslində istəmədim ağladığımı bilsin. Necə iztirab çəkdiyimi görsün. O, daha bir neçə saniyə burada yubandı və sonra qapının ağzından çəkildi. Uzaqlaşan addım səslərindən evdən çıxdığını hiss etdim.

Bütün gecəni evə gəlmədi. Səhərə az qalmış səs-küyə yuxudan oyanıb, çaşqınlıq içində başımı yastıqdan