n qaldırdım.

Qayınatam idi. Səsi salondan gəlirdi:

– Hardan gəlirsən bu vaxtı? Saatdan xəbərin var?

– Düzünü deyim, heç özüm də bilmirəm haradan… – Elşadın kefli səsi duyuldu.

Qayınatam özündən çıxdı. Yatanları nəzərə almadan səsini qaldırdı:

– Ay vicdansız, bu vaxtı nə işin var küçədə sənin, özü də bu vəziyyətdə? Heç utanırsan?!

– Yaxşı da… Sakit ol.

– Özünə söz dedizdirməyə xoşun gəlir bu yaşında?

Elşad nə isə dedi, amma anlamadım. Dili söz tutmurdu.

– Avaralanmağa gəlmisən bura? Yoxsa özünə bəla axtarırsan? Ürəyimi partlatmaq istəyirsiz mənim?!

– A kişi, get yat da… Sən neynirsən e, məni?

– Necə yatım, köpəyoğlu… Bilmirəm bu vaxta kimi harada veyillənirsən, kimlərləsən, hansı cəhənnəmdən gəlirsən! Biri evimi yıxıb onsuz da… İndi də sən başlamaq istəyisən? – Qayınatam yenə ağzından od tökdü. Elşadı qınadı.

Səsə qayınanam da otağından çıxdı. Yuxulu bir səslə soruşdu:

– Əli… Nolub? Səhərin gözü açılmamış bu nə səs-küydür?

– Canıma dərd olub mənim! Oğul olmadılar, bəla oldular canıma!

– Yaxşı da, ağsaqqal… Olmadı ki…

– Ayə, ağsaqqal sayan əclafsız siz? Heç olmasa bir abır-həya elə! Bir utan, qızar! Lül-atəş gəlib, utanmaz-arınmaz şəstlə qarşımda dayanma!..

– Bahoo… – Elşad daha gerisini dinləməyib, otağımızın qapısına doğru gəldi. O, qapını açanda mən özümü yuxululuğa vurdum. Nəfəsimi içərimə çəkib, bütün səyimlə oyaq olduğumu bəlli etdirməməyə çalışdım. Elşad otağa keçdikdən sonra ağır addımlarla gəlib taxtın kənarında əyləşdi. Və arxası üstə ölü kimi yerinə uzanıb qaldı. Tezliklə burnuma dolan içki qoxusu ürəyimi bulandırdı.

Bu zaman onun əsəbi bir ahənglə öz-özünə pıçıldadığını duydum:

– Mən belə həyatın… Belə yaşayışın… – sözünün arxası yəqin ki, söyüş idi, o, davamını gətirmədən gərginliklə fısıldadı.


Canımı qorxu aldı. Ürəyim quş kimi çırpınmağa başladı. İndi Allahdan bir istəyim vardı, tez yatıb yuxuya getsin.

Səhər yuxudan oyananda onu üzü üstə yatmış gördüm. Özü yuxuda olsa belə əlimi