tutmuşdu. Bir neçə saniyə onu seyr edib, biləyimi ovcunun içindən güc-bəla ilə də olsa çəkib çıxartdım. Gecəni nə qədər içmişdisə, indi daş kimi düşüb qalmışdı. Hiss etmədi.

Bir də günorta yuxudan oyanan Elşad duşdan sonra geyinib evdən çıxdı. Mənimlə kəlmə də kəsmədi.

Bu gecə də dünənkinin təkrarı oldu. Elşad eyni vaxtda yenə sərxoş qayıtdı evə.

Artıq iki gün idi gəlmişdi. Amma üzünü düz-əməlli görməmişdim. Evdə tapılmırdı. Gecəni səhər etmək üçün sadəcə bir yatağı bölüşmüşdük.

Hər zaman hər fürsətdə mənimlə tək qalmaq istəyən Elşad indi bütün səyi ilə məndən qaçır, uzaq gəzirdi. Zaman-zaman onun oğrun baxışlarını öz üzərimdə hiss etsəm də, Elşad mənimlə üz-üzə gələndə gözümün içinə baxmırdı.

Anası oğlunun mənə soyuq münasibətini onun davranışlarından hiss etmişdi. Elə bil dünyanı arvada bağışlamışdılar. Üzü gülürdü.

Elşadın telefonuna gələn zənglərin ardı-arası kəsilmirdi. Artıq yaxşı bilirdim ki, o, məni görməyə deyil, mənə əzab verməyə gəlib. Və bunu çox gözəl bacarırdı. Daxilən talan olsam da, bütün səyimlə bunu üzə vurmamağa çalışırdım. Bütün fikrimi işimə yönəltmişdim. Elşadın mənə qarşı dəyişən münasibəti, müdhiş soyuqluğu məni heyrətə salmışdı. Baxmayaraq ki, əzab çəkirdim, amma bunda təəccüblü heç nə görmürdüm. Onun nələr çəkdiyini indi bilirdim. Çünki indi özüm onun yerində idim.

Günortadan sonra idi. Qəribə də olsa, Elşad hələ ki, evdə idi. Otağa keçəndə onu taxtda uzanıb, yenə də hansısa bir qızla şirin-şirin söhbət edən gördüm. Və artıq tab gətirmədim. Mənim gəldiyimi görən kimi qalxıb, telefon qulağında otaqdan çıxdı. O, qapıdan çıxar-çıxmaz əlimə keçən, gözümə görünən nə varsa yerə çırpdım. Səs-küyü eşidib yarı yoldan qayıdan Elşad qapını açıb içəri girdi. Və otağın vəziyyətinə tamaşa edib, mənə doğru gəldi. Kinayə ilə soruşdu:

– Nə isə sözün vardı?

İfadəsi canıma qorxu salsa da özümü sındırmayıb, qarşısında güclü dayanmaq istədim O, telefonu şalvarının arxa cibinə salıb, düyünlənmiş yumruğunu bir az da sıxdı. Məni