i vurmamaq üçün özünü zorla saxladı.

– Belə qudurmusan?

Gözlərinin içinə baxıb susdum.

– Sənləyəm! Bu nə hərəkətdir? Bəlkə şillə-yumruq istəyirsən?

Sükutumu görüb acıqla soruşdu:

– Nədir, xoşuna gəlmir? Yoxsa icazə almalıyam səndən?

Mən gözlərim dolmuş halda, titrəyə-titrəyə az qala yalvardım:

– Çıx get… Xahiş edirəm səndən, çıx get! Heç olmasa görməyim… Gəlmə, istəmirəm!

– Kefim istəyəndə gedəcəm, istəməsə qalacam! Mənə yol göstərmə! Sən mənim ancaq istəklərimə tabe ola bilərsən. Mənə əmr verə bilməzsən! Yığışdır buraları! Cəld! – Səsini qaldırdı. – İki dəqiqə vaxtın var! Nə qədər ki, əlim-ayağım dəyməyib, adam balası kimi əməl elə!

Mən qımıldanmadım.

– Vaxtın gedir! Tərpən!

– Bu qədər qiymətlidilər səninçün?

– Sənə verilən qiyməti bilmədin! Mən də qiymətsizləri qiymətə mindirirəm!

– Bağışla, mən bir-iki xoş sözə əriyib gedənlərdən deyiləm! Bir baxışına atıla bilmədim qollarına, üzrlü say! Sən, görünür, asan əldə etməyə vərdiş etmisən, buna görə də mən yorucu gəldim sənə.

Elşad məni dinləyə-dinləyə dodaqlarını gərginliklə bir-birinə sıxmışdı. Sözümü ağzımda qoyub, üstümə çəmkirdi:

– Çox danışırsan! Özü də mahiyyətinə varmadan, fikirləşmədən danışırsan! Sözü dilinə gətirməzdən əvvəl ağzında bişir çıxar! Nə qədər ki, şillə qulağının dibini qızdırmayıb, sakit işini gör!

– Sən rastıma çıxan günə lənət olsun!

– Vaxtın gedir! – O, sözlərimi eşitmirmiş kimi səsini bir də qaldırdı.

Çıxış yolumun olmadığını bilib, hirs məni boğa-boğa əyilib yerdən götürdüyüm ətir qabını termonun önünə çırpdım.

– Olmadı! – Elşad səsini bozartdı. Və əlinin tini ilə ətir qabını vurub yenidən yerə saldı. Əmr etdi. – Adam balası kimi! Forsla iş görmə!

Əllərini qoltuğuna vuraraq başımın üstə dayanıb məni gözlədi. Və otaqda dağıtdığım nə vardısa hamısını bir-bir mənə yerdən yığdırıb, sonra kinayə ilə:

– Ağıllı ol! – dedi. Çıxıb getdi.

Yerə çöküb, hönkür-hönkür ağladım. Xeyli sakitləşə bilmədim.

…Gecədən keçmişdi. Mən yatağa