girməyimə baxmayaraq hələ də oyaq idim. Hələ də ağlayırdım. İzah edə bilmədiyim bir sıxıntı mənə hakim olub qəlbimi sıxır, yatmağa qoymurdu.

Elşad gəlib çıxmamışdı.

Daha iki saat keçdi. Artıq səhərə bir şey qalmamışdı. Göz qapaqlarım ağırlaşıb qapanırdı ki, qapı səsinə gözlərimi açdım. O, idi. Və deyəsən bu gün içməmişdi. Otağa keçdikdən bir neçə saniyə sonra dərin köks ötürdü. Və yanından ayırmadığı üç şeyi – telefonu, siqaret qutusunu və maşının açarını taxtın böyründəki tumbanın üstünə atıb, ləng bir hərəkətlə əynini soyunmağa başladı. Çox keçmədən gəlib öz yerinə uzandı. Daxili bir gərginliklə fısıldadı.

Mən həmişəki kimi yenə nəfəsimi içərimə çəkib, oyaq olduğumu bəlli etdirməməyə çalışırdım.

O, yerində çevrikib durur, tez-tez də fısıldayırdı. Yatmağa çalışırdısa da yata bilmirdi. Vurnuxurdu. Arxamı ona tərəf çevirdiyim üçün üzünü görməsəm də, hərəkətləri və fısıltısı əsəbimə toxunurdu. Birdən öz-özünə:

– Bu nə həyatdır mən yaşayıram, ilahi… – dedi. – Gecənin bu aləmi küçələrdə vaxt öldürürəm. Səhər açılsın, rədd olub çıxıb gedim burdan! Bir də buralara ayaq bassam…

Mən sözün bu yerində özüm də hiss etmədən köks ötürdüm. Və öz əməlimə özüm də peşman oldum. Yanlışlıqla özümü ələ verdim.

Elşad bunu duydu. Bir neçə saniyə səsini çıxarmasa da, sonda artıq səbir edə bilmədi. Uzaq davranmağa, laqeyd görünməyə çalışsa da, hissləri ağlına üstün gəldi. Özü ilə bacarmayıb, birdən qəfləti bir hərəkətlə qolumdan yapışıb məni hirslə özünə sarı çevirdi. Diksinib, təlaşla, qorxudan böyümüş gözlərimlə onun üzünə baxdım. Elşad mənim oyaq olduğumu görəndə daha da coşdu. Sinəsi təlatümlə qalxıb-enməyə, gərginliklə alıb-verdiyi nəfəsi üzümə vurmağa başladı. Dodaqları, sifətinin əzələləri titrəyə-titrəyə uzun, dərin baxışlarla əsəbi-əsəbi məni süzdü.

– Deməli, oyaqsan!

Qollarımı sıxan əllərinin altında tir-tir titrədim. Dinmədim.

– Səni öz əllərimlə boğaram, yenə sakit olmaram! Cəhənnəmi yaşatdın mənə bu dünyada! Cəhənnəmi! Elə əzablar vermisən ki,