, mənə, düşmənimə də arzu etmirəm!

Mənə çəkdirdiyi iztirab və acılara görə özümə hakim ola bilmədim. Bütün nifrətim və qəzəbimlə üsyankar bir səslə dedim:

– Nə durmusan? Get sənə cənnəti yaşadanların yanına! Zorla saxlamamışam yanımda! Onsuz da mələşirlər arxanca.

– İşinə yarayır?

Acıqla gözlərinin içinə baxıb, susdum. Elşad məni təbdən çıxarmaq, çəkdiyi əzabların ikiqatını mənə çəkdirmək üçün yandırıb yaxa-yaxa dedi:

– İş budur, yatağa girdiyim bütün qadınlarla belə səni düşünürəm. Sənin bu lənətə gəlmiş xəyalın onda da mənə rahatlıq vermir!

Bu an məni saran qısqanclıq hissi ilə onu yumruqlayıb, yastığı hirslə ona çırpdım. Məni ağlamaq tutdu. Ürəyim soyumadı. Təkrar onu vurmağa başladım.

– Murdar qadınlarla gün keçirib, o çirkli əllərinlə mənə toxunma!

– Hmm… O qadınların yanına məni sən göndərirsən. Xəbərin olsun. Mənə başqası lazım deyil. Sən istəyirsən bunu! Qadın kimi qadın olsan, sonra günahı məndə aramazssan!

Mən qəti bir səslə, inadkarcasına dedim:

– Ayrılacam səndən! Ayrılacam! Belə davam edə bilməz! Qayıdacam atam evinə! Rahat yaşayarsan özünçün! Sən öz həyat yolunu çoxdan seçmisən! Məni rahat burax! Əl çək yaxamdan!

Elşadın siması bu sözlərimdən sonra vahiməli bir ifadə aldı. Qanlı-qanlı məni süzüb, qəfildən sıçrayıb boğazımdan yapışdı. Məni burnu bərabərində saxlayıb, gözümün içinə baxa-baxa acığından dişlərini bir-birinə sıxdı.

– Çaşıb belə bir səhvə yol verərsən, elə atanın qapısındaca başını bədənindən ayıraram! İnan inandıqlarına ki, bunu edərəm! Eşidirsən məni? Həyatınla oynama!

Əslində belə bir fikrim yox idi. O öz sözləri ilə məni necə yandırıb-yaxmışdısa, bunun əvəzində əzab çəkməsini istəyirdim. Gözümün yaşını tökə-tökə əlini boğazımdan çəkmək istədim. Gücüm çatmadı.

– Sən bu evdən bir də kəfənlə çıxacaqsan! Mənimlə bir yerdə! Birgə girəcəyik məzara! Neçə dəfə təkrar etməliyəm?!

– Sən məni qaçırdığın gün öldürmüsən! Hər dəfə məcbur edəndə, onsuz da özümü məzarda hiss edirəm! Məni ölümlə