Biri var idi, biri yox idi. Balaca yumurtanın içinde balaca bir cüce yaşayırdı. Yumurtanın içinde cücenin her şeyi var idi. Yemeyi, onu qoruyan beyaz divarlar, istilik, rahatlıq. Cüce yumurtanın içinde xoşbext idi. O bu dünyanı sevirdi. Sevinirdi ki, qaranlıq bir dünyadan bele gözel ağ divarlı bir dünyaya gelib. Cücenin öz evinden, öz aleminden çox xoşu gelirdi. Amma günler keçdikce cüce böyüyürdü, evi ise darısqallaşırdı. Bir gün cüce o qeder böyüyür ki, artıq yumurtanın içinde de yaşaya bilmir. Cüce qeribe bir tereddüd keçirir. İçinden bir ses deyir ki, qır bu divarları! Cüce fikirleşir ki, axı bu divarlar menim dünyamdır, menim evimdir, men onu nece qırım? İçindeki ses yene deyir: “QIR BU DİVARLARI!” Yene cüce qorxur, axı bu divarları qırsa ona soyuq olar, hemişe onu qoruyan ezizleyen, rahat evini nece qırsın ?
İçindeki ses yene deyir: “HEÇ NEYİ DÜŞÜNME, QIR DİVARLARI”.
Cüce öyrewdiyi qaydalarla yenilik arasında qalır. Sonda gücünü toplayıb özü öz evini qırmağa başlayır, özü öz dünyasını dimdiyile parçalayır. Onu qoruyan, ezizleyen, doğma divarları sındırır. Yumurtadan çıxmış cuce ele bilir ki, artıq ölüb. İndi onun ezabları gelecek. Amma cüce öz anasını görür, sonra özü kimi yumşaq, temiz cüceleri, sonra yamyaşıl çemenliyi, sonra parlaq güneşi. Bütün bu cenneti görenden sonra sevinir. Sevinir ki, cesaret toplayıb öz evini sındıra bildi. Yoxsa ömrü boyu darısqal qaranlıq divarların arasında boğulacaqdı.