Lara bilirdi hətta belə gizli evlərdə otağı belə var idi. İndi bu qədər yüaxn birini itirmək məni sıxırdı. O ancaq eşq istəyirdi. Mənsə ancaq öz işimin ardında idim. O eşqlə işi,mənsə işi istəyirdim. O yanıma gəlib oturdu.. köhnə bakı həyətində bəlkədə a ta babalarmız oturmuş bu ensiz balaca köhnə kötükdən düzəlmə oturacaqda necə də xoşbəxt sığınmışdı bədənimə.
- Mən xoşbəxtəm... anlayıram istəmirsən sə burda bitər. Mən özüm istədim sənin olmaq, özüm istədim çünki səni sevirəm.
Dönüb ona baxdım.. gözlərinə tam dərinliklərə.. bir qram belə yalan görə bilmədim. Bir qram belə saxtakarlıq görmədim. Ama edə bilməzdim.
-Lara biz bu yolda bir qatara minən iki ayrı adamlarıq. Biz işdə müvəffəq olan, başqa şeyləri qaranti edə bilməyəcək iki insanıq. Mən sənə yalan deyə bilmərəm. Səni aldada bilmərəm. Sevgi olmasa da səninlə bir ömür yaşaya biləcək gücdəyəm, amma bu gələcəkdə bir tərəfli və sən tərəfdən qısqanclıqla bizi məhv edəcək addımdır.
Özümə arxeyin deyiləm deməklə əsas onu nəzərdə tuturdum ki, həftədə ən az dörd qızla bir yerdə olan bir tipi heç bir qız qəbul edə bilməzdi. Hələ bir də sevirsə. O zamanlar bakı barlarına istədiyimiz kimi girə bilirdik. Ətrafım və dosluq etdiyim təbəqə, pul və qorxmazlıq. Ona görə istədiyimiz barda istənilən gənc qızlarla olmaq çox asan idi. (Bütün qızlardan üzr istəyirəm).
Lara məyus halda məni dinləyirdi. Çox pərt idi. Və birdən mənimlə savaşarcasına
- Mənə o xaraba həyatında bir küncdə bir balaca belə olsun yer yoxdu? Evlisən bildim boş ver qəbul.. bildim çox qızla olursan oda qəəbull. Kölə kimi diyrəm ama yenədə dirəşirsən. Daha nə deyimmm. Cəhənnəmə get...
Deyib ayağa qalxdı. Yeyin addımlarla içəri girdi, və yenə də deyinir, mənə tənə vururdu. Birdən mətbəxdə qaşıqların dağılma səsi məni özümdən asılı olmayaraq içəri qaçmağa məcbur etdi....
Əlbətdə ardı