Men hec vaxt hec kese xor baxan deyilem. Vallah, duz sozumdu. Duzdur, herden hiss edirem ki, coxundan ustunem, amma uze vurmuram - kimise pert etmek neye lazim? Meni hemishe cox istiyibler. Ushaqliqdan anam mene gozelce, atam melek deyirdi. Butun gunu guzguye baxardim. Gozel goz-qashim, bapbalaca burnum, qesheng saclarim, gulushum, boy-buxunum hemishe meni valeh edirdi. Hiss edirdim ki, hamidan qeshengem. Hem de agilli ve mehriban idim. Bunu ilk defe bagcada - qizlar menim sacimi yolanda anlamishdim. Onlar mene sarsaq deyirdiler. İnciyib elemirdim - bilirdim ki, paxilliq edirler. Qizlarin hec biri menimle oynamirdi. Menimle yarishmaq agillarina da gelmirdi. Bilirdiler ki, onsuz da men hamini udacam. Onlar menden cekinirdiler, hem de ozlerini mene oxshadir, menim kimi olmaq isteyirdiler. Duzdur, onda hirslenirdim, aglayirdim, indi-indi basha dushurem ki, butun bunlar ele-bele olmayib - axi men hamidan gozel, hamidan agilli idim. Mektebe gedende de oz edaletime heyran olmushdum. Sinifdeki en eybecer, en gicbeser qizlar menimle refiqelik edirdiler. cunki men onlara yuxaridan ashagi baxmirdim. Hamidan gozel olsam da hec vaxt qesheng qizlarla dostluq etmirdim. Hem de men cox terbiyeli idim. Bunu da men mektebde hiss etdim. Hec bir oglan menim yanimda oturmaga cesaret etmirdi. Hetta kucede gorende de mene salam vermirdiler. Tebii ki, hormetimi saxlayirdilar. Meni goren kimi ozlerini itirdiler. 8 Mart bayraminda butun qizlara hediyye verirdiler, mene yox. Bilirdiler axi, men terbiyeliyem ve hec vaxt eve oglan hediyyesi aparmaram. Son zengden sonra da hec bir oglan mene zeng elemedi. Herden onlara ureyim yanir. Belke bu deqiqe deli kimi darixirlar menim ucun, amma zeng etmeye cesaretleri catmir, ne bilim. Kecen il gozellik musabiqesine getdim. Amma meni secmediler. İlk gunler fikirleshdim ki, yeqin rushvet isteyirler. Atam mene deyende ki, “qizim, gozellik musabiqesi hara, sen hara?”, o deqiqe her sheyi basha dushdum. Menim canim atam ozu munsifler heyyetini “gorubmush”