Nurlanə. Laçın da
anadan olub. 1 yaşında əsir düşüb
şərəfsizlərə. İki il öncə tədbirlərin birində
aşağıdakı sözləri demişdir.
“Mən bu səhnəyə sinəm dolu suallarla
çıxmışam. Birinci sualım odur ki, mənim
günahım nə idi? Tədbirdən əvvəl eşitdim ki,
burada səfirlər var, xarici qonaqlar var. Sizin
hər biriniz ata, ana, qardaş və bacısınız. Mən
sizi görməsəm də, yəqin ki, indi siz məni
görürsünüz. Və mənim sualımın cavabını
verən zaman sizdən bir xahişim var: öz
övladlarınızı mənim yerinə qoyun, mənə
baxın və gözünüzün qarşısına övladlarınızı
gətirin, sonra suala cavab verin.
Mənim anamın günahı nə idi və anamın
bətnindəki uşağın günahı nə idi? Mən heç
bilmirəm ki, həmin uşaq mənim qardaşım
idi, yoxsa bacım. Anam da bilmədi. Onların
günahı nə idi? Bu suala cavab verin. 20 ildir
ki, məni işıq üzünə həsrət qoyublar. Bunu
ermənilər etdi. Bunu Ermənistanın indiki
prezidenti Sərkisyan etdi. Və mən bu
səhnədən ona müraciət edirəm: “Sənin iki
qızın var. Hər qızının bir gözünü mənə ver.
Buna razısanmı? Bunu ona görə deyirəm ki,
mənim gözlərimin nurunu sən almısan.
Bəlkə də sən razı olarsan, çünki gözləri kor
qoymaqla gəlib prezident olmusan. Amma
mənim dilim desə də, ürəyim bunu demir.
Mən sən deyiləm. Sənin qızlarının gözləri
mənə lazım deyil. Mənim anamı qaytar!
Qaytara bilərsənmi? Mənim nurumu qaytar!
Qaytara bilərsənmi? Mənim xoşbəxt
körpəliyimi qaytar! Qaytara bilərsənmi? Sən
bunların heç birini qaytara bilməzsən”.
Və sizə bir sual vermək istəyirəm. Biz
hamımız insanıq, siz də, mən də. Bəs məni
bu günə qoyan, mənim anamı, dayılarımı
əlimdən alan kimdir? Bunu insan edə
bilərmi?
Suallarım çoxdur, amma mənim bir istəyim
var: Mən Laçınımı istəyirəm, mən Laçınsız
yaşamaq istəmirəm, mən torpaqlarımızı
istəyirəm, mən anamı istəyirəm, mən ana
vətənimi istəyirəm. Bu gözlərlə yaşamağa
razıyam, amma Laçınımda.©