atdı "it oğlu it. Sən deyəsən danışmaqla ağıllanmayacaqsan. Səninlə öz üsullarımla danışım gərək. Cəmil o qız səndən başqa oğlana göz ucuyla baxmır. O ki qaldı yatsın. Nədən qorxursan? Məncə bunlar hamsı bəhsnədi. Sən ata olmaqdan məsuliyyət daşımaqdan qorxursan. Özünə gəl yoxsa mən özüm səni özünə gətirərəm" dedi və yanından ayrılıb xəstəxanaya girdi.
"Həkim mənim balamı nəvaxt çıxaracaqsız xəstəxanadan?"deyə soruşdu Zeynəbin xalası. Həkim əlindəki kağızları düzəldərək və gülümsəyərək xalaya baxdı. "Hər şey normal görsənir. Bu gün çıxartmamaq üçün heç bir səbəb yoxdu. Ancaq gərək üvdə rahat etsin"dedi həkim. Zeynəbin xalası cavab vermək istədi amma Murad arxadan danışdı. "Narahat olmayın həkim. Zeynəbin rahatlığı üçün hər şey olacaq"
Zeynəbin xaladı arxaya çönüb Murada tərs tərs baxdı. Sonra Zeynəbin otağına keçdi. Murad sürücüsünü yanına çağrıb Zeynəbin xalasını evə aparmasını dedi. Sonra o da Zeynəbin otağına girdi. "Xala mən artıq burdan çıxmaq istəyirəm. Xəstəxanalardan zəhləm gedir"deyə uşaq kimi mızmızlanırdı Zeynəb. Murad qapıda dayanıb onu izləyirdi. Ürəyində Zeynəbin bu uşaq kimi mızmızlanmasının necə də şirin olduğunu fikirləşirdi. Bu fikur Muradın üzündə təbəssüm yaratdı. Zeynəb Muradın içəri girdiyini görüb qaşlarını çatdı. Xalasına "xala bu yaraşıqlı burdan nə vaxt gedəcək?" Dedi. Murad ona yaraşıqlı dedyinə görə gülsün mü yoxsa onun getməyini istədiyi üçün əsəbləşsin mi bilmədi. Murad Zeynəbin xalasına "xanım sizi evə sürücüm aparacaq"dedi . Zeynəbin xalası "ehtiyac yoxdu"dedi. Murad sakit olmağa çalışaraq "xanım Zeynəb xəstəxanadan indi çıxıb. Taksi də rahat etməz"dedi.
Çətin də olsa Murad xalanı razı saldı.
Nərmin ağlamaqdan yorulmuşdu. Ona görə də oturduğu yerdə yuxuya getmişdi. Cəmil Nərminin yanına gəlib bir müddət onun yatmasını seyr etdi. Öz özünə görəsən mən ata olmağa layiqəm? Dedi. Bilmirdi özüdə qorxurdu yoxsa necə? Cəmil əliylə Nərminin qzünə düşmüş saç telini qırağa çəkdi. Bu vaxt Nərmin oyandı. Yuxulu halda Cəmilə baxdı. Sonra