Bahara heyranlıqla baxırdı. Məryəm isə bir balaca açıq qalan qapıdan, Sənana izləyirdi. Bahar ağlamağa başladı. Sənan yavaşca onu qucağına alıb, qoxlamağa başladı "Bahar qoxulu qızım.. Sən nə möhtəşəm bir şeysən.. Allahım təşəkkür edirəm sənə.. Bir qalıb Məryəmin məni qəbul etməyi.. Oda olacaq qızım xoşbəxt olacağıq 3müz bir yerdə " deyib gülümsəməyə başladı. Məryəm isə qəribə baxışlar ilə Sənana son dəfə baxıb içəri kecdi. Sənan Məryəmi görəcək "Ağlayır.."dedi. Məryəm "Eşidirəm səsin"deyib Baharı Sənanın qucağından alıb "Sən çölə çıx" dedi. Sənan hec nə demədən aşağı endi. Məryəm isə nəsə fikirləşməyə başladı.. Bəlkədə o fikir, yeni bir həyatın başlanğıcı idi...

Bölümün Sonu ...

Müəllif: İ.Goncha


(BOLUM 13)

Aprel ayının ilk günləri, axşam üstü radələri idi. Beyinlərdə saysızca cavabı olmayan suallar, məhv edirdi insanı.. İnsanın bir qərar verməsi, çox çətin bir şeydir məncə. Çünki verdiyin qərar sənin həyatını tamami ilə dəyişər. Ya sən verdiyin qərar ilə həyata məğlub olarsan, ya da əksinə qalib.. Amma arxanda buraxıb getdiklərin bəs? Burda Larossanın bir sözü yadıma düşür "Az sevmeyin, çox sevmeyin .. Bacarırsızsa gözəl sevin.." Yəni, sevirəm deməyə nə varki? Qırmadan, incitmədən sevə bilərsinizmi? Yoxsa bacarmarsız? Yox mən bacarmaram, sevgi hissi mənə çox uzaqdır deyirsizsə, onda çalışın sevginizi kiminsə əsiri etməyəsiz.. Bu hekayədə hisslərlə oynamaq, ağladmaq, qırmaq, incitmək, peşmançılıq və ən əsası isə insanı yarı yolda qoyub, tərk edib getmək kimi nüanslar çoxdu.. Hec də yad duyğular deyil bunlar.. Hər kəsin həyatında başına gələ biləcək bir duyğulardır.. Hər hekayədə, hər kəs azcada olsa özünə bir pay götürür. İstəmədən olsa baş qəhrəmanların həyatlarına üzülməyə başlayırıq.. Əslində, onlara deyildə öz içimizdə qalmış yarım duyğularımıza üzülürük. Başlarda Məryəm obrazına çox üzülüb, Sənanı lənətləyirdik.. Ya bir gün rollar dəyişsə necə..?

Sənan sevinə-sevinə evə daxil oldu. Çünki, bahar qoxulu qızı üçün çox darıxmışdı. Amma evə