GÜNLƏR KEÇDİ…

Elşadın getdiyi gündən xeyli vaxt ötmüşdü. Artıq bir neçə şənbə-bazarı geridə qoymuşduq, amma o, sözünün üstündə durub daha rayona gəlmirdi.

İlkin mənim əhval-ruhiyyəmdən, gözlərimin tez-tez yol çəkməsindən darıxdığımı hiss edirdi. Odur ki, bir dəfə telefonun qulaqlığını mənə uzadıb, mehribancasına:

– Tax bunları qulağına görüm… – dedi. Mən heç nə başa düşməsəm də, əməl elədim. İlkin telefonunda nə isə axtarıb aradı. Və tezliklə qulaqlarıma gitarada ifa olunan həzin bir musiqi axıb dolmağa başladı. Çox keçmədən mahnının sözləri səslənəndə mən baxışlarımı qaldırıb təbəssümlə İlkinə baxdım. İlkin mənim gülən gözlərimi görəndə üzü nurlandı. Bu, Şəmistan Əlizamanlının “Cənab leytenant” mahnısı idi.

Barıt qoxulu o yollar
Səni bəs nə vaxt qaytarar?
Səndən təsəlli bir zabit mundiri,
Bir cüt ulduzlu, aylı paqonlar…
Hay ver mənə, cənab leytenant!
Xoş müjdəli bir savaşdan
Pay ver mənə, leytenant!

Mahnının ruhumu titrədən musiqisi, hər sözü, hər kəlməsi mənə Elşadı xatırladırdı. Xüsusilə onu ilk dəfə hərbi geyimdə gördüyüm o günü.

Üzümdəki təbəssümü tezliklə kədər əvəz elədi. Bu mahnı mənə çəkdiyim həsrətin özü boyda bir kədər, hüzn gətirdi. Qulaqlığı çıxarıb tamam səssiz dayandım. Əslində məni boğan qəhərdən qurtulmağa çalışırdım. Gözlərimin dolduğunu görən İlkin mat-məəttəl məni süzdü.

– Mən dedim sən darıxmayasan. Bu nədir?

Dillənmədim. Baxışlarımı ondan qaçırıb özümü ələ almağa çalışdım. İlkin mənə doğru əyilib, saçlarımı sığalladı və başımdan öpdü.

– Yaxşı olacaq hər şey… Sadəcə hər ikinizə bir az vaxt lazımdır. Düzələcək.

Mən sükutumu pozmadım. İlkin mənə eşitdirdi:

– İyulun 28-i doğum günüdür. Gəlməmiş olmaz Bəymurad! Çox güman, həmin gün gələcək. Yoxsa onda bu səbir, hövsələ olmazdı.

– Kimin doğum günüdür?

– Həyat yoldaşının.

– Doğurdan? – Mən heyrətimi boğa bilməyib, İlkinə baxdım. Çünki bu günədək Elşadın doğum günü tarixini də bilmirdim. İlkin başını tərpədərək təsdiqlədi. Onun bu sözləri ürəyimə bir