ovuc ümid işığı səpdi.

Günlər bir-birini əvəz etdi. İyulun 28-i də keçdi, hətta avqust ayı başladı, amma Elşaddan səs-soraq çıxmadı.

Artıq bir aydan da çox idi ki, Elşad rayona gəlmirdi. Deyilənə görə, son vaxtlarda atasına, İlkinə zəng də vurmamışdı. Narahat idilər.

Qayınanam isə bunu belə yozurdu. Məni yandırıb-yaxmaq, qıcıqlandırmaq üçün öz ehtimallarını açıq şəkildə dilə gətirirdi:

– Yəqin yenə bası qarışıb də, hansısa ləçərin qoynundadır! Birini gətirib atıb üstümüzə, özü də gedib kefinin dalınca! Elə bilir, mən burda oturmuşam, daha onun şəhərdə çıxdığı oyunlardan xəbərim yoxdur? Evə çatandan telefonu susmur. Guya bilmirəm kimlərdir? O, bu evdəkini aldada bilər, məni yox!

– Bəsdir, ay ana, gəlin eşidir, ayıbdır! – İlkin yenə haqsızlığa dözməyib, anasıyla üz-üzə dururdu.

– Eşitsin! Mən nə danışdığımı yaxşı bilirəm!

Bütün bunları duyduqca əzabım minə qatlanır, səssiz-sədasız göz yaşı tökürdüm.

İki gün sonra qayınatam İlkini qardaşından bir xəbər öyrənmək üçün Sumqayıta göndərdi. İlkin hava qaralmadan evdə oldu. Gözlərimi onun üzündəki ifadəyə zilləmişdim ki, görən nə deyəcək. İlkin sakit əhval-ruhiyyədə idi. Mənim üzümə yansımış həyəcanımı görüb, bir gözü məndə, ata-anasına öyrəndiklərini dedi:

– Poliqondadır… 10 günlük gedib. Telefonu da hərbi hissəyə qoyub, gedib. Buna görə zəng çatmırmış. Yoldaşları dedi ki, bir neçə günə qayıdacaqlar.

Elə bildim üstümdən yük qalxdı. Asudəliklə nəfəs aldım. Mənim rahatlaşdığımı görən İlkinin üzündə təbəssüm dolandı. Bu bir ayı qayınanamın şübhə dolu sözləri beynimi bir qurd kimi gəmirmişdi.

– Yaxşı, bəs bu bir ayda harada imiş? – İlkinin dedikləri qayınanamı, görünür, qane etməmişdi.


– Gələndə özündən soruşarsınız. Əsas odur, salamatdır! – İlkin qısa cavab verib, anasının suallarından yayınmaq üçün öz otağına keçdi.

Düz bir həftə sonra gecə yarısı saçlarıma sığal çəkən əlin təması ilə yuxudan oyandım. Elşad hərbi geyimdə, üz-gözündən yorğunluq, yuxusuzluq yağa-yağa mənə baxır, buna