a rəğmən xəfifcə gülümsəyirdi. Yerimdə dikəlib gözlərimi ovuşduraraq tam ayılmağa çalışdım. Mənə elə gəldi ki, gözlərim məni aldadır. Yatmazdan əvvəl onu düşünüb ağlamış və beləcə də yuxuya getmişdim. Bu səbəbdən elə sandım xəyal görürəm.

– Mənəm… Yuxu görmürsən… – Elşadın dodağı qaçdı.

Boynuna nə vaxt sarıldığımı belə bilmədim. Bərk-bərk boynunu qucdum. O da məni bağrına basıb, xeyli buraxmadı. Öpüb qoxulaya-qoxulaya:

– Sənsiz bir günüm olmasın! Mən bilirəm nə çəkdim bu qədər vaxtı! – dedi.

Qollarımı boynundan götürüb, utana-utana üzünə baxdım. Bir anın həyəcanıyla öz hərəkətimə sıxılan kimi oldum.

Elşad günün altında yanıb qaralmışdı. Bir az da sarıbəniz olduğu üçün rəngi boğulub qalmışdı.

– Yemək hazırlayım?

– Yox, heç nə lazım deyil. – O, yorğun bir səslə dilləndi. Və əlavə etdi. – Bu gün gəlib çıxmışıq. Hərbi hissəyə çatan kimi icazə alıb düzəldim yola. Sabahı gözləyə bilmədim.

Duşa girib çıxandan sonra gəlib yatağa uzandı.

– Off… Ev kimisi var bəyəm? Neçə gündür yuxusuzam… – Bir qolunu gözlərinin üstünə qoyub, yatmağa hazırlaşdı. Yatmaq istəyəndə həmişə bu qaydada yatardı. Bir qolu gözlərinin üstündə. Elşad vəziyyətini pozmadan mənə: – Gecən xeyrə, pişiyim, sabah danışarıq, – dedi.

Mən təsdiqlədim. Öz halına onu gülmək tutdu:

– Gör nə gündəyəm, dilim söz tutmur. Sabah sənə doyunca baxım, sənə sarılım, nə bilim e, nə istəsən onu edim… Durum qulluğunda…

Onun yorğun halda öz-özünə belə danışmağı məni için-için güldürdü. Amma səsimi çıxarmadım. Təbəssümlə, oğrun-oğrun onu süzdüm. Gözlərimə inanmağım gəlmirdi ki, o, gəlib, yanımdadır.

Elşad yuxuya gedənədək gözlədim. Yatdığına əmin olandan sonra üstufca yanına yaxınlaşıb, ehmalca ona qısıldım. Üzümü qolunun altında gizlədib bu şəkildə yuxulamağa çalışdım. Aradan keçən bu müddətdə o qədər həsrətini çəkmişdim ki, indi ona bir nəfəs qədər yaxın olmaq, varlığını yanımda hiss etmək istəyirdim. Amma yenə də ondan xəbərsiz. Çünki cəsarətim çatmırdı hiss etdiklərimi dilimə gətirib,