ona etiraf etməyə.

Səhər mən oyananda o, hələ yuxuda idi. Geyinib mətbəxə keçdim. Səhər yeməyi üçün hazırlıq görməyə başladım. Bu vaxt mətbəxə gələn İlkin:

– Sabahın xeyir! – dedi.

– Sabahın xeyir!

– Qaqam gəlib? – O, üzünə yansımış sevinclə soruşdu.

Mən işimi görə-görə başımı tərpətdim.

– Oooo… Gözün aydın, gözəl qız! Həmişə birlikdə! Onda, bir zəhmət, bir çay süz, qardaşımın şərəfinə içim… – deyib, həvəslə masanın arxasına keçdi. – Maşını gördüm həyətdə… Dedim yəqin hələ yuxuluyam… Şükür!

Mən onun sözlərinə gülərək çay süzüb, önünə qoydum. İlkin razılıq edib, maraqlandı:

– Özü hanı bəs? Yatıb hələ komandir?

– Aha… Yatıb.

İlkin çaydan bir-iki qurtum alıb, sonra baxışlarını qaldırdı. Təbəssümlə mənə baxdı:

– Bax, üzün həmişə belə gülsün… İndi xoşum gəldi. Bir də görməyim, ağlayırsan!

Təbəssümümü boğa bilmədiyim üçün utana-utana başımı aşağı saldım. Sözlə təsvir edə bilməyəcəyim bir sevinc hissi sarmışdı məni. Şadlığım üzümə vurmuşdu. İlkin də fərqinə vardı. Buna görə sıxıldım…

(Ardı var)

MüəllifFiruzə