vurmağa davam edərək qışqırdı.
- Ata!!
- Yaxşı sus... Sus (dostlarına dönərək) uşaqlar gedək burdan.
Gənclər dağıldığında Camal qolu ilə gözyaşlarını silib onu qurtaran qıza yaxınlaşdı.
- Sənin adın nədir?
- Nazəndə... Bəs sənin?
- Camal.
Elə o gündən Camal və Nazəndə arasında çox güclü bağ yaranmışdı. Eyni məktəbdə oxuyurdular. Camal üçün dünya bir yana onu qoruyan Nazəndə bir yana idi. Bu hal böyüdükləri zamanda dəyişməmişdi... Su kimi axıb gedən zamanda hər ikisi böyümüşdü. Camal məktəbi bitirmiş, Nazəndə isə 9 - cu sinifdə oxuyurdu. Yaşadıqları kənd elə də böyük deyildi ancaq səfalı, gözəl bir kənd idi. Kəndin müxtəlif yerlərində xüsusi dirəklərdən asılmış olan böyük radiorepleduktorlardan günboyu gözəl musiqilər, konsterlər yayımlanırdı. Zeynəb Xanlarova, Rübabə Muradova, Nəzakət Məmmədova, Rəşid Behbudov eləcə də həmin dövürə aid məşhur müğənnilərin konsertlərini dinləmək kənd camahatının sevimli məşğuliyyəti idi. Elə Camal və Nazəndə dərs çıxışı bəzən dayanıb sevdikləri musiqilərə qulaq asardılar. Bu anlar hər ikisi üçün də əvəzolunmaz olsa da ətrafda yayılan söz – söhbətə görə bu adətlərindən əl çəkməli olmuşdular. Nazəndənin günbəgün sərpilib gözəlləşməsi Camalın uşaqlıqdan qəlbində bəslədiyi məhəbbətin daha da böyüməsinə səbəb olurdu. Nazəndəyə etiraf etməmişdi onu uşaqlıqdan bəri sevdiyini. Bunun səbəbi cəsarətsizlik idi yoxsa itirmək qorxusu bilmirdi. Ancaq bu yaxın zamanda hislərini Nazəndəyə bildirməli idi. Çünki universitetə qəbul olmuşdu və çox yaxında təhsili üçün Bakıya yola düşəcəkdi. Onun yolunu gözləməsi eləcə də elçi çıxanlara “yox” cavabı verməsi üçün Nazəndə Camalın hislərindən xəbərdar olmalı idi.
Bu düşüncələr içərisində evə çatmışdı Camal. Fikirləri isə yalnız Nazəndənin yanında idi. Ona olan hisslərini necə açacağını düşünürdü.
Kəndin demək olar ki, ən çox sevilən müəllimi Zaur müəllimin oğlu idi Camal. Savadını atasından almış olmalı idi ki, yüksək balla Bakı Dövlət Universitetinə qəbul olmuşdu. Anası Fərəh xanım isə evdar