ciddidilər?
- Əlbəttə ata. Oğulları çox bəyənib bizim qızı. Onlarda mədəni insanlardır, sevginin nə olduğnu bilirlər.
- Nə deyim... Xeyirlisi.
Nazəndə sanki söhbət onun həyatından getmirmişcəsinə laqeyid baxışlarını ətrafda gəzdirirdi. Onun baxışları fırtına öncəsi səssizliyə bənzəyirdi.
- Naz, təbrik edirəm. Çox şanlısan o cür ailəyə gəlin olursan.
Azadənin sözləri sarsıtmışdı qızı. Yuxudan oyanmışdı elə bil. Söhbət ondan, onun həyatından gedirdi. Qəzəbli baxışlarını Azədənin üzünə zillədi.
- NA - ZƏN - DƏ! Adım Nazəndədir!
- Səs tonunu aşağı sal Nazəndə!!
Tahirin bağırmasından sonra sanki nə etdiyinin fərqinə varmışdı. Ona bir tək Camal "Naz" deyə müraciət edə bilərdi. Ondan başqasına Nazəndə sərt reaksiya göstərərdi amma bu cür qəzəblə çığırmazdı. Əslində qəzəbinin səbəbi müraciət deyildi, olanlar idi. İki əlini masaya yerləşdirib ayağa qalxdı.
- Mən evin hansısa əşyası deyiləm ki, məni heç tanımadığım, görmədiyim birinə ərə verəsiz. Mən hələ orta məktəbi belə bitirməmişə.
- Sənin dilin yaman uzanıb ha Nazəndə. Sən atana qardaşına qarşı gəlirsən? Kəs səsini otur aşağı. Həm nə oxumusan bəsindi.
- Mən ərə getmirəm vəssəlam!
- Əlimdə qalacaqsan sən mənim... Sabah elçilər gəlir səndə dinməyib razı olacaqsan.
- Qardaş, mən sənə nə etmişəm ki, öz mənfəətin üçün məni bədbəxt etməyi seçirsən?
- Nə bədbəxtçiliyi ay qız? Bələdiyyə sədrinin oğlu deyirəm. Çatmır sənə?
- Mən istəmirəm.
Tahir də qəzəblə ayağa qalxdı.
- Bu nə oyundu? İstəmirəm nədi? Sən qələt edirsən istəmirsən.
- Mən bu qədər dəyərsizəm ki, yoldan ötənə ərə verəsiz?
- Nazəndə, kəs səsin. Sən atana, qardaşına qarşı çıxacaq qədər böyümüsən? Bu nə tərbiyəsizlikdi.
Tahirin yüksək tonda çığırması ilə Nazəndənin göz yaşları yanağı boyu süzülməyə başladı.
- Zırıldama gözmün qabağında.
- Mənim qəlbim...
Deyə bilmədi... "Mənim qəlbim başqasın aiddir" deyə tamamlamağa çalışdığı cümləsi, bir düyün halında boğazına ilişib qalmışdı.
- Cəhənnəm ol otağına hazırlan. Birdə istəmirəm sözünü eşitsəm