büzüşüblər. Əslində, özlərinin ağrılı üz ifadələri, əksər vaxtlarda aşağıya dikilmiş gözləri və özlərini qucaqlayıb oturmaları ilə bir növ sevimli göründüklərini deyə bilərəm. Lakin, təəssüf ki, qapımız bir az əvvəl qeyd etdiyim səbəblərdən çox nadir hallarda açıldığı üçün, otaqda başqa nələrin olduğunu hələlik dəqiq deyə bilmirəm.

Ümumiyyətlə, ilk öncə sizi rahatlatmaq üçün buradakı hər hansı bir məxluqun məni incidə bilməyəcəyini mütləq qeyd etməliyəm. Əslində, hər fürsətdə əzab verən elə özüməm. Yəni ki, qaranlıq otağımızdakı utanclar qədər sakit və özünəqapanmış durmağıma aldanmayın siz. Gün işığı ilə canlarına vəlvələ salmağa həmin otaq yoldaşlarımdan başlayıram. Hətta ən arsız və ən ikiüzlü bir günahın necə qorxunc acıyla qıvrıldığını, peşmanlıq içində, utanclarınkına bənzər təsirli bir səssizliyə qapandığını söyləyə bilərəm. Əlbəttə ki, beləsinə inanacaq qədər sadəlövh olmadığımı söyləməyə ehtiyac yoxdur. Çünki kim olur-olsun, bu günah tayfasına heç vaxt etibar etməz!

Halbuki, aralarında hər zaman kəsiyinə məxsus olan, hər cür yanlış və axmaq davranışlar, ən aşağılayıcı və həqarətdolu anlar, qorxaqlıqlar, yersiz və əksəriyyəti isə anlamsız olan boşboğazlıqlar, qaçırılmış fürsətlər, yarım-yamalaq və yalançı sevgi etirafları, ilk öpüşmə təcrübəsi, ehtiraslı röyalar və xəcalətverən, iyrənc fikirlər də olan utanclar səssiz olmaları ilə yanaşı, həm də zərərsizdirlər, onlardan qorxub-çəkinməyə dəyməz. Bəzilərini tanımadığımı və mənlə hər hansı birbaşa əlaqələri olmadıqlarını düşünsəm də, buraya mənim ucbatımdan düşdüklərini iddia edənlərin olduğunu aralarındakı pıçıltılardan bilirəm.

Madam ki, mənə də söz haqqı verildi, deməli, bəzi şeyləri ifadə etmək vaxtı yetişib! Digər tərəfdən isə, öz-özümə “Dayan, danışma! Qoy, hər şey əvvəlki kimi gizli qalsın!” – deyirəm, amma özümü tuta da bilmirəm. Bəlkə, tutmaq istəmirəm, nə bilmək olar! Bu yaramaz sahibimin də daim məni gizlində saxlamağa, səsimi basdalamağa çalışmasından çox yaxşı xəbərdaram. Bununla belə,