“Təmiz bir vicdan qədər yumşaq yastıq yoxdur.”

Anonim

Qaranlığa öyrəşmiş canam. Bəzən sahibimin məni çağırdığını eşidirəm, lakin səmimi olmadığını çox keçməmiş anlayıram. Bəs, bu, nə zaman olur və sahibimin səmimiyyətsizliyindən necə əmin ola bilirəm? Bu, daha çox, uzaqdan mənə səslənirmiş, bağlı qalmış digər yüzlərlə ehtişamlı qapının və bir-birilərinə bənzəyən qaranlıq dalanların arasında mənim tozlu-paslı qapımı axtararkən, indicə dəstəyə uzanacaq və məni görər-görməz doyunca ağlayacaqmış kimi olsa da, qapımın ağzında ayaq saxladığı və tərəddüdlə ötüb keçdiyi zamanlar olur. Belə vaxtlarda, gec-tez yenidən gələcəyinə əmin halda qaranlıqda gülümsəyir, onun uzaqlaşmasını izləyirəm.

Pəncərəsiz, işıqsız və havasız şəraitdə saxlanırıq. Əlbəttə, bu şəraitsizliyin səbəbkarı abır-həyadan məhrum sahibimdən başqası ola bilməzdi. Çünki, ən önəmli anlarda yanımıza yaxın durmamaq üçün, hətta otağımızı birdəfəlik unuda bilmək üçün necə hoqqalar çıxartdığını hər kəs çox yaxşı bilir.

Artıq burada tək olmadığımı, yəqin ki, siz də anlamış olarsınız; Sağ tərəfimdə fərqli kateqoriyalardan günahlar qruplar şəklində, belibükük, bir-birilərinə qısılmış vəziyyətdə səs-küy edirlər. Bu mavi məxluqlar nələrdən danışırlar bu qədər, deyə qulaq verdiyim vaxtlar olub. Ən çox bəhs etdikləri mövzular – insanlıq halı, baş verməli olanların təbiiliyi və qaçılmazlığı, özlərinin isə əsasən məsum və çox vaxt da cəzbedici olmaları, varlıqlarından qətiyyən utanmamalı olmalarıdır. Hətta bir neçə gün öncə, aralarından uzunsaçlı biri qəribə səs tonunda “Mən əslində mavi deyiləm, qırmızıyam. Mənə diqqətlə baxın!” – deyərək, hər kəsin görə biləcəyi qədər havaya yüksəlmişdi, səbəbini və bunu necə bacara bildiyini izah etməyə ehtiyac duymamışdı. Hər şey bir göz qırpımında baş vermişdi. Sonda, sahibimizin ağlına gələn şeyin nə olması müəmma olaraq qaldı və bu hadisə bir müddət sonra unuduldu.

Sol tərəfimdəki daha qaranlıq küncdə isə, sayını mənim belə unutduğum kiçik-kiçik utanclar lal-dinməz